آگاه: «جایگاه هوش مصنوعی در زندگی امروز به‌سرعت گسترده‌تر شده است. این فناوری در آموزش، کسب‌وکار، پژوهش، خدمات مشتریان، تولید محتوا و بسیاری از ابزارهای روزمره حضور دارد. برای بعضی افراد، گفت‌وگو با یک سامانه هوشمند راهی سریع برای شروع کار یا پیدا کردن توضیحی اولیه است. برای سازمان‌ها نیز می‌تواند بهره‌وری را افزایش دهد؛ ولی همزمان درباره تغییر شغل‌ها، حفاظت از حریم خصوصی، مالکیت آثار و تمرکز قدرت در شرکت‌های بزرگ پرسش‌هایی جدی به وجود آورده است. اینکه این فناوری به سود چه کسانی تمام شود، فقط به خود سامانه بستگی ندارد؛ تصمیم‌های انسانی درباره طراحی، دسترسی و نظارت نیز اهمیت دارند. وابستگی بیش ‌از حد به هوش مصنوعی می‌تواند خطرناک باشد، به‌ویژه اگر انسان توانایی ارزیابی و تصمیم‌گیری مستقل خود را کنار بگذارد. اعتماد بی‌چون‌وچرا ممکن است به پذیرش خطاها، کاهش تمرین مهارت‌هایی مانند نوشتن و پژوهش، یا تصمیم‌گیری بر پایه اطلاعات ناقص بینجامد. سپردن گفت‌وگوهای عاطفی و تصمیم‌های شخصی به سامانه نیز ممکن است جای ارتباط انسانی را بگیرد، در حالی ‌که هوش مصنوعی همدلی واقعی و مسئولیت اخلاقی انسان را ندارد. همچنین وارد کردن اطلاعات خصوصی در ابزارهای دیجیتال می‌تواند نگرانی‌های امنیتی و حریم خصوصی ایجاد کند.
پس بهتر است هوش مصنوعی را نه دشمن انسان بدانیم و نه مرجعی بی‌خطا؛ بلکه ابزاری قدرتمند، اما محدود، تلقی کنیم که می‌تواند در فکر کردن و انجام کارها کمک کند، اما مسئولیت سنجش پاسخ‌ها و انتخاب نهایی بر عهده انسان باقی می‌ماند. استفاده سالم زمانی شکل می‌گیرد که از سرعت و توانایی این ابزار بهره ببریم، پاسخ‌های مهم را راستی‌آزمایی کنیم، اطلاعات حساس را بی‌دلیل در اختیارش نگذاریم و مهارت‌ها و رابطه‌های انسانی خود را حفظ کنیم.»
آنچه در بندهای بالاتر خواندید قضاوت و نظری است که یکی از ابزارهای هوش مصنوعی درباره خود دارد. پدیده‌ای که به خصوص در دو سال اخیر به شدت گسترده شده است و حتی در برخی موارد دیده می‌شود که دانش‌آموزان دبستانی هم از آن استفاده می‌کنند. استفاده از چنین ابزاری بر اساس آنچه در بالاتر ذکر شد، می‌تواند مانند استفاده از تیغی دو لبه باشد. اینکه بدانیم در چه سطحی و برای چه مقاصدی از هوش مصنوعی استفاده کنیم و پاسخ‌ها و راهکارهای ارائه شده چقدر درست، علمی و حتی منطقی هستند، چیزی است که ما باید برای آن تصمیم بگیریم. اما دیده می‌شود برخی از خانواده‌ها نسبت به استفاده فرزندان خود از هوش مصنوعی احساس غرور و سرافرازی دارند به گونه‌ای که خود را کنار کشیده و به اصطلاح در کنار گود شاهد راهکارهایی هستند که هوش مصنوعی به فرزندان‌شان ارائه می‌دهد. اما آیا تمام مسئله همین است؟ آیا والدینی که نسبت به استفاده فرزندان‌شان از هوش مصنوعی بی‌تفاوت هستند و این ابزار را چون دوستی همراه و صمیمی می‌دانند، می‌توانند مدتی دیگر شخصیت، رفتار و حتی خصایص فرزند خود را درک کنند؟ این مبحث این روزها در بسیاری از مجامع علمی و به خصوص از سوی روان‌شناسان و علمای علم اجتماع در حال بررسی و کارشناسی است اما باید این نکته مهم به صورت موکد به خانواده‌ها یادآوری شود که اگرچه حتی برخی پیام‌رسان‌های داخلی نیز ابزار هوش مصنوعی را فعال کرده‌اند اما اگر نمی‌توانید مانع استفاده فرزندتان از هوش مصنوعی شوید، دست‌کم سعی کنید میزان و مقدار استفاده از آن را کنترل کنید. فرزندی که به جای مطالعه، تحقیق و پژوهش با استفاده از ابزار هوش مصنوعی به دنبال یافتن پاسخ‌های درسی و غیردرسی است در سال‌های آتی زندگی خود با مشکلاتی مواجه خواهد شد که دیگر نمی‌توان برای آن راهکاری جست.