آگاه: «آمریکا هیچ وقت به دنبال تجزیه و فروپاشی سرزمینی ایران نبوده است، زیرا صورت حساب آن برای کاخ سفید می‌رود و بحران‌ها به مناطق مجاور ایران سرازیر می‌شود. قدرت بزرگ دنبال این ماجراجویی‌ها نمی‌رود. این اقدامات فقط در اندازه رژیم صهیونیستی است.» این مطلب را پیش از این یک دیپلمات سابق ایران بیان کرده بود. این اظهارات در حالی مطرح شد که در حوادث دی سال گذشته، رئیس‌جمهور آمریکا به‌طور رسمی مهر تاییدی بر حمایت ایالات متحده از اغتشاشگران و آشوبگران زد. کوروش احمدی همچنین در جریان یک مناظره مدعی شده بود: «ما باید دست ترامپ را در تفاهم‌نامه اسلام‌آباد پر می‌کردیم که بتواند در توافق باقی بماند.» در منطق غربگرایان توافق باید به هر قیمتی صورت بگیرد. با همین نگاه، در برهه‌ای برجام را بدون گرفتن امتیازاتی امضا کردند و اکنون نیز حاضرند هر امتیازی بدهند تا ترامپ در توافق بماند. توافقی که ترامپ آن را یک تکه کاغذ بی‌ارزش نامید!
موضع‌گیری‌های حامیان مذاکراه به اینجا ختم نشد. پس از دو تجاوز رژیم صهیونی ـ با مشارکت ایالات متحده آمریکا به کشورشان ـ موجی برای بازنگری در دکترین هسته‌ای شکل گرفت و حتی حجت‌الاسلام حاج علی اکبری در یکی از خطبه‌های نماز جمعه به صراحت به این موضوع اشاره کرد. او هشتم آبان در خطبه‌های نماز جمعه تهران با بیان اینکه دشمنان همه خطوط قرمز ملت ایران را زیر پا گذاشته‌اند، امام ما را به شهادت رسانده‌اند و به تعهدات و قراردادهای خود پایبند نبوده‌اند، گفت: «ملت ایران در طول سال‌های گذشته تجربه‌ای دردناک از رفتار طرف مقابل داشته و اکنون با آگاهی و بصیرت گسترده، موضوع بازنگری در دکترین هسته‌ای را به‌عنوان یکی از عرصه‌های بازدارندگی و تامین امنیت ملی مطرح می‌کند. این مطالبه ریشه در حق حیات عزتمندانه ملت ایران دارد. برخی از مطرح شدن این موضوع عصبانی شدند، اما این خواست ملت ایران است و نباید آن را به یک گروه خاص محدود کرد.»
البته مواضع امام جمعه موقت تهران به مذاق تسلیم‌طلبان خوش نیامد و نسبت به آن جبهه‌گیری کردند؛ این اظهارات با انتقاد جواد امام، سخنگوی جبهه اصلاحات ایران، مواجه شد. او در پیامی، با طرح پرسش‌هایی درباره حمایت ۷۰ درصدی مردم از ساخت سلاح هسته‌ای، خطاب به امام جمعه موقت تهران نوشت: «تغییر دکترین هسته‌ای و طرح موضوع ساخت بمب اتمی، تصمیمی ساده و شعاری نیست؛ پای امنیت، اقتصاد، منافع ملی و آینده ایران در میان است.»
واکنش جواد امام در شرایطی مطرح شده که طی هفته‌های اخیر، شماری از چهره‌های سیاسی و نمایندگان مجلس نیز از ضرورت بازنگری در سیاست هسته‌ای کشور سخن گفته‌اند.
تاکید مجلس خبرگان بر بازنگری در دکترین دفاعی کشور و خروج از NPT
مجلس خبرگان رهبری به تازگی در بیانیه‌ای با بیان اینکه تهدیدهای مکرر دشمن متجاوز به‌ویژه تهدید نسبت به دانش هسته‌ای کشور گویای آن است که نمی‌توان امیدی به نهادهای بین‌المللی مسئول در این زمینه داشت، آورده بود: «لذا بررسی موضوع خروج از NPT و بازنگری در دکترین دفاعی کشور و ایجاد بازدارندگی لازم ضرورتی اجتناب‌ناپذیر شده و به مطالبه‌ای عمومی و ملی تبدیل گردیده؛ امید است که مسئولان محترم با بهره‌گیری از هدایت‌های حکیمانه رهبری عزیز به این مطالبه توجه نمایند.»
در ادامه این بیانیه تاکید شده است: «در صورتی که دشمنان ناکام، قصد امتحان مجدد بخت سیاه خود را داشته باشند و حمله دیگری را آغاز کنند همچنان که رهبر حکیم و عزیز انقلاب بیان فرموده‌اند قطعا با پاسخ فوری و اثرگذار و بدون محدودیت جغرافیایی نیروهای قهرمان ما مواجه خواهند شد. دستگاه سیاست خارجی کشور نیز بایستی در همین مسیر گام بردارد و زبان گویای مقاومت و ایستادگی کشور باشد و پیام روشن و قاطع ایران اسلامی را به همه به‌ویژه همسایگان برساند.»
در همین راستا، محمد حسینی، فعال سیاسی ضمن انتقاد از واکنش‌های جریان اصلاحات، می‌گوید: آنها همچنان بخش مهمی از مسائل راهبردی کشور، از جمله امنیت ملی و سیاست هسته‌ای را از دریچه مذاکره ارزیابی می‌کنند؛ در حالی که تجربه سال‌های گذشته و به‌ویژه حملات نظامی اخیر نشان داده که نمی‌توان امنیت کشور را صرفا به توافق و تعهدات طرف مقابل گره زد. وی تاکید کرد: مسئله اینجاست که وقتی طرف آمریکایی از توافق‌ها عبور می‌کند، خطوط قرمز را نادیده می‌گیرد و حتی در میانه روندهای دیپلماتیک به اقدام نظامی متوسل می‌شود، دیگر نمی‌توان تمام بحث درباره بازدارندگی را به نگرانی از هزینه‌های اقتصادی و سیاسی تغییر دکترین هسته‌ای محدود کرد.
موضع امام جمعه موقت تهران درباره بازنگری در دکترین هسته‌ای، بر یک حقیقت استوار است: دشمن تنها زمانی عقب می‌نشیند که هزینه متجاوز بودن برایش کمرشکن شود. در ادبیات سیاسی آمریکا، دیپلماسی بدون قدرت، یعنی تسلیم داوطلبانه! وقتی طرف مقابل (آمریکا) از تمام توافقات عبور می‌کند، خطوط قرمز را به بازیچه می‌گیرد و در اوج مذاکره، موشک‌هایش را آماده می‌کند، دیگر نمی‌توان امنیت ملی را به خوش‌بینی‌های دیپلماتیک گره زد. در اینجا بازدارندگی هسته‌ای، به معنای تمایل به جنگ نیست، بلکه به معنای ایجاد وضعیتی است که دشمن، هرگونه اقدام نظامی علیه ایران را به معنای خودکشی خود بداند.
بخش تکان‌دهنده و تاسف‌بار این ماجرا، واکنش‌های داخلی است. اینکه در حالی که خون شهدا هنوز گرم است و زخم‌های جنگ‌های تحمیلی بر پیکره ملت باقی است، برخی چهره‌ها در ایام انتخابات آمریکا، به دنبال «سفیدنمایی» دولت متجاوز بودند، را نمی‌توان صرفا اشتباه محاسباتی دانست. تاریخ به ما آموخته است که آمریکا، نه از سر احترام به توافق‌ها و نه به خاطر خوش‌زبانی دیپلمات‌ها، از اشغال یا تخریب یک ملت دست کشیده است، بلکه تنها زمانی عقب‌نشینی کرده و از مرزهای یک کشور عبور نکرده، که با سدی از قدرت مطلق و بازدارندگی روبه‌رو شده است. برهمین اساس، توازن قدرت تنها چیزی است که می‌تواند اراده تهاجم را در دل متجاوز خاموش کند.
در نهایت، باید به این نتیجه رسید که امنیت ملی ایران، در اتاق‌های مذاکره در واشنگتن یا در پالس‌های مثبت به دولت‌های متغیر آمریکا تامین نمی‌شود. تاریخ مداخلات آمریکا در ایران ثابت کرده است که این کشور، دیپلماسی را ابزاری برای خریدن زمان و تضعیف رقیب می‌بیند، نه راهی برای رسیدن به صلح. بنابراین در دنیای امروز، دیپلماسی موفق تنها زمانی نتایج ملموس به همراه دارد که پشت آن، قدرت بازدارنده مطلق باشد. هر کسی که سعی دارد این معادله را تغییر دهد و سفیدنمایی از دشمن به جای تقویت بازدارندگی را ترویج کند، در توهم به سر می‌برد. آیا با دو جنگ تحمیلی وقت آن فرا نرسیده که این افراد از خواب غلفت بیدار شوند و به واقعیت‌ها تن دهند!
نظر شما