آگاه: بسمالمعطر الحبیب. تهران جان! دردت به جانم. باز منم؛ همان راوی سمج و پابهرکاب قطعه ۴۲ بهشت زهرا(س). من که هر هفته جان به لب میشوم تا از میان این غلغله و هیاهو و دود غلیظ خیابانهایت، خودم را به این وادی برسانم. این شلوغی و سیاهی دود هم شده بلای جان، اما مگر میشود نیامد؟ مگر میشود میان این همه هیاهو، این سکوت مقدس را فراموش کرد؟ امروز آمدهام کنار مزاری خاکی بنشینم که عکس یک فرشته معصوم بالای سرش چشمک میزند؛ زهراسادات هفتساله با آن مقنعه سفید و نگاه نجیب.
تهران جان! بنشین پای صحبت سیدمحمدحسین سیادتموسوی؛ روحانی جوان و صبور، امام جماعت باصفای مسجد کمیل در محله نارمک. او هم معلم است در دبستان شهرری و هم رفیق شفیق دخترکانش. حالا روزها میآید اینجا، با همان عبای ساده روی صندلی کنار مزار زهرایش مینشیند و زیر لب با طفل آرامگرفته در خاک درد دل میکند. سید از روزهای پیش از حادثه گفت؛ از اینکه زهرا عاشق بازی قایمباشک بود. تا خواهرش مریمسادات دو سال پیش به دنیا آمد، قایمباشک شد رسم هر روزه خانه. هر بار که سید کلید میانداخت و زنگ خانه را میزد، زهرا میدوید پشت مبل یا گوشه اتاق پنهان میشد تا بابا ۱۰-۱۵ دقیقه دنبالش بگردد و وقتی پیدایش کرد، از خوشحالی غنج برود و دخترک را غرق بوسه کند.
اما بشنو از آن بعدازظهر تلخ دوازدهم اسفند. آسمان محله شهرک محلاتی غرید. بوم سیاه خفاشان متجاوز پهن شد و موشکهای کینهتوز خانه پدربزرگ مادری را با خاک یکسان کرد؛ همان وقتی که مادر در آشپزخانه تدارک افطار میدید و زهرا روی تکمبل، در دنیای کودکانهاش غرق بود. آوار سنگین بتن و آهن ریخت روی تن اهل خانه. همسایه دیواربهدیوار با هشت نفر اهل عیال یکجا شهید شدند. پدر که با دستپاچگی خودش را رساند، محشر کبری به پا بود. مریم دوساله را با سر خونین از زیر آوار کشیده بودند بیرون و بردند بیمارستان. پدربزرگ هم نیمهجان به کما رفت، اما زهرا نبود. خاکستر و سنگ همه جا را پوشانده بود و خبری از دخترک چشمروشن بابا نبود. زهرا باز هم قایم شده بود، اما این بار نه پشت مبل و کنج اتاق، که زیر خروارها سنگ و کلوخ.
حی لایموت شاهد است سید ۲۴ ساعت تمام، با پای برهنه و دست خونین، میان آوار گشت. برادر و دوستان هیاتی و جوانان مسجد کمیل هم آمدند و بیل زدند. هر تکه سنگی که کنار میرفت، اندامی از خانواده هشت نفره همسایه پیدا میشد؛ دستی بریده، پایی سوخته یا نیمهپیکری پر از جراحت که آزمایش DNA نشان داد دختر پنجساله همسایه است. سید میگفت هر بار دست یا پایی از زیر خاک بیرون میآمد، دلم هری میریخت که نکند دست ظریف زهرای من است، اما دست غریبه بود. کأنه زهراسادات صبر کرده بود تا پیکرهای همسایهها یک به یک پیدا شود و رسم همسایگی به جا بیاید، بعد نوبت خودش برسد.
ساعت ۹ شب سیزدهم اسفند بود. پسرخاله سید گوشه دیوار بزرگی را که به صورت مایل روی زمین افتاده بود بالا زد و ناگهان صدایش لرزید: «سید! نیا جلو، برو بیرون... موهایش را دیدم!» اما مگر دل پدر رضا میدهد برود؟ سید ایستاد و گفت: «میمانم و خودم با افتخار دخترم را در راه خدا تقدیم میکنم.» زیر آن دیوار مایل، در پناه یک حفره کوچک و حائل بین زمین و آوار، زهرا آرام خوابیده بود. انگار نه انگار بمبی منفجر شده؛ پیکرش سالم مانده بود و فقط گوشه سرش از دو جا آسیب دیده بود. سید میگفت زهرا دختری بسیار باحیا و مستقل بود؛ کفشش را خودش میپوشید، موهایش را شانه میزد و خجالت میکشید کسی او را طولانی بغل کند، اما آن شب، پدر جگرگوشهاش را بعد از یک شبانهروز قایمباشک نفسگیر، چنان محکم در آغوش کشید و بویید که گویی زمان ایستاده بود.
تهران جان! تو بگو این طفل هفتساله این فهم و بصیرت را از کجا آورده بود؟ زهراسادات نوه خواهری سرداران شهید مهدی و مجید زینالدین بود. پدرش ۱۵ روز قبل از آغاز جنگ، خواب دایی مهدی را دیده بود که او را سخت تحویل گرفت و گفت مجید هم در معرکه مشغول نبرد است. زهرا از پنجسالگی پای کتاب زندگی دایی مهدی مینشست. در آذر، دو ماه قبل از پروازش، نیم ساعت یکبند پای عکسهایشان هقهق گریه کرده بود که: «بابا! دلم برای دایی مهدی و دایی مجید تنگ شده، میخواهم بروم پیش آنها.»
دخترک عجیب امام رضایی بود. به عدد سالهای عمرش پابوس آقا رفته بود. عاشق سرود «بابا رضا» بود؛ تا صدا پخش میشد، دستهای کوچکش را باز میکرد، چشم میبست و دور خود میچرخید، کأنه بال درآورده بود و پرواز میکرد. با نوحه اهل بیت و قصه کربلا خوابش میبرد. عاشق پرچم سه رنگ ایران بود؛ در تمام نقاشیهایش چند پرچم ایران میکشید و برای مریم دوساله مادری میکرد.
مسجد کمیل نارمک خانه دوم زهرا بود. از چهار سالگی همپای پدر میرفت. وقتی سید بالای منبر سخن میگفت، زهرا دور منبر میچرخید و چادرش تاب میخورد. روز تشییع، سید زهرا را برد روی دستان نمازگزاران همان مسجد کمیل تشییع کرد و در محله چرخاند. خودش رفت داخل قبر، صورت فرشتهاش را روی خاک گذاشت، تلقین خواند و سه بار بلند فریاد زد: «الحمدالله، الحمدالله، الحمدالله!»
حالا سیدمحمدحسین هر روز که برای درس دادن وارد کلاس میشود، نگاهش میافتد به ردیف اول؛ انگار زهراسادات نشسته باشد و با چشمهای نافذش بگوید بابا، قصه مرا برای بچهها بگو تا این پرچم و این وطن برای کودکان ایران سرپا بماند و دیگر هیچ بچهای از هراس موشک و جنگنده چشم نبندد.
عمرت دراز باد تهران جان! اما قدردان این خونهای مظلوم باش. این خاک اگر هنوز نفس میکشد، به برکت روح زلال همین طفلان شهید است. مقاومت به پیوست است، از طرف راوی قطعه ۴۲ بهشت زهرا(س).
نظر شما