۲۷ آبان ۱۴۰۵ - ۲۲:۴۱
کد مطلب: ۲۷٬۱۴۰

دو انتخابات؛ یک راهبرد

سیدمرتضی مفیدنژاد ـ روزنامه‌نگار

آگاه: دو انتخابات مهم آمریکا و رژیم اشغالگر صهیونیستی بیش از دو هفته است که به پایان رسیده است و حدس‌ها و گمان‌هایی که تا پیش از برگزاری انتخابات مطرح می‌شد، برخی به سکوت و برخی به تغییر شکل ماهوی منجر شده است. فارغ از اینکه نتیجه انتخابات چه شده و چه تبعاتی خواهد داشت؛ چند نکته حائز اهمیت است:
الف) تحلیل‌های شتابزده و برخاسته از هیجانات زودگذر نتیجه دو انتخابات را به گونه‌ای تحلیل می‌کند که انگار حکومت و دست فرمان اصلی هر دو دشمن قسم خورده ما به طور کامل عوض شده است در حالی که همه دلسوان معتقدند همه افراد حاضر در انتخابات چه بازنده و چه برنده از یک موضع واحد در قبال جمهوری اسلامی ایران برخوردارند و آن، هم سرنگونی نظام اسلامی است.
ب) پیشتر تصریح کرده بودیم کشورهای منطقه تصور می‌کنند امنیت و ثبات در خاورمیانه با نیروهای بیرونی این منطقه شکل می‌گیرد اما این یک مولفه غلط و شکست خورده است. تجربه تاریخ به خوبی بیان کننده این است که قدرت‌های فرامنطقه‌ای (مانند ایالات متحده و دیگر کشورهای غربی) هیچ‌گاه با هدف ایجاد «صلح پایدار و بومی» در خاورمیانه حضور نیافته‌اند. بر همین مبنا اگر اداره وضع فعلی منطقه با اراده آمریکایی‌ها رقم بخورد، وضع امنیت و ثبات روز به روز بدتر خواهد شد.
ج) همانطور که در بالا هم تصریح شد ایالات متحده و رژیم کودک‌کش، در اهداف دارای وحدتند ولی در ابزارها با هم متفاوتند. تغییر در کاخ سفید یا در ساختار سیاسی رژیم اشغالگر هرچه باشد، «هدف نهایی» تغییر نمی‌کند. تفاوت ممکن است در «شیوه مدیریت بحران»، «سطح تنش» یا «نوع فشارها» (از دیپلماسی اجباری تا جنگ‌های نیابتی) باشد، اما «موضع بنیادین» نسبت به جمهوری اسلامی یکپارچه است. حال نکته اینجاست که بهترین کار در حال حاضر شناخت هر چه دقیق‌تر و بهتر سناریوهای احتمالی دشمن از سوی ماست، نه تحلیل‌های کم فایده‌ای که در نهایت راه به جایی نخواهد برد.
د) تغییر چهره قدرت‌ها، اغلب با یک «جنگ روانی» همراه است. قدرت‌های غربی و رژیم اشغالگر، پس از انتخابات، از رسانه‌ها برای ایجاد این تصور استفاده می‌کنند که «دوران سخت تمام شده» یا «دوران گفت‌وگو آغاز شده است.» این کار برای ایجاد شکاف میان مردم و دولت‌شان و همچنین ایجاد اعتماد کاذب در بازیگران منطقه‌ای انجام می‌شود. مراقبت از این موضوع و رصد به‌هنگام از واجبات این عرصه است. تحلیلگران و حاضران در صحنه باید بتوانند میان «بیانیه‌های دیپلماتیک» (که برای مدیریت افکار عمومی و ایجاد درگیری‌های شناختی است) و «اقدامات عملیاتی» (که نشان‌دهنده واقعیت صحنه نبرد است) تفکیک قائل شوند.
در نهایت و با توجه به موارد بالا آنچه بیش از پیش امروز اهمیت پیدا می‌کند اتخاذ استراتژی دیپلماسی فعال در کنار آمادگی ویژه نظامی و امنیتی است و باید مراقب باشیم که هیچ کدام را تضعیف نکرده یا نادیده نگیریم.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.