آگاه: دشمن در استراتژی جدید خود، تکبعدی بودن را کنار گذاشته و به سمت چندجانبهسازی آشوب حرکت کرده است. فعال شدن مجدد هستههای تروریستی در جنوب شرق و شمال غرب، نشاندهنده تلاش برای ایجاد جبهههای فرساینده در نقاط حساس مرزی است. این اقدامات با هدف ایجاد ناامنی در زنجیره تأمین و ایجاد حس شکنندگی در مرزهای کشور طراحی شدهاند.
همزمان، اقدامات بدون منشأ و خرابکاریهای سازمانیافته، لایه دوم این عملیات را تشکیل میدهند؛ تلاش برای ایجاد ابهام در مورد عامل تخریب با هدف تحلیل رفتن اعتماد عمومی به دستگاههای امنیتی و زیرساختی است.
در لایه سوم، جنگ شناختی (Cognitive Warfare) به اوج خود رسیده است. سوژه کردن موضوعاتی حساس و تکاندهنده، مانند گزارشهای اخیر درباره خشونتهای خانوادگی و دخترکشی، در شبکههای اجتماعی، تنها یک خبر نیست؛ بلکه یک سلاح روانی است. هدف از این کار، تحریک عواطف عمومی، ایجاد شکاف میان ملت و قانون و در نهایت، فرسایش روانی جامعه است تا مرز میان عدالتخواهی مشروع و آشوب ساختاریافته از میان برود.
چشم طمع دشمنان به نواحی جنوب غربی کشور
از سوی دیگر، وقایع اخیر در آبدانان، نشاندهنده تغییر الگوی تجمعات اعتراضی است. این تجمعات دیگر تنها در پی مطالبات اقتصادی نیستند، بلکه به عنوان نقطه عطف برای سنجش میزان پاسخگویی دستگاههای اجرایی و توان کنترل بحران در سطح محلی عمل میکنند. این تجمعات، در واقع همان میدانهای آزمایشی هستند که دشمن میخواهد بداند تا چه حد میتواند نظم اجتماعی را به لرزه درآورد. در تحلیل استراتژیک، دشمن تنها با نیروهای خود عمل نمیکند؛ او از اشتباهات خودمان به عنوان سوخت برای شعلهور کردن آتش استفاده میکند. اظهارنظرهای غیرمنطبق با فضای عمومی و مدیریت ناصحیح بحرانها توسط برخی مسئولین (مانند مواضع در حوزه سوخت یا کالابرگ)، دقیقاً همان شکافهای فرصتطلبانه است که دشمن برای نفوذ به بدنه جامعه به آن نیاز دارد. هرگونه لغزش در بیان یا تصمیمگیری، فراتر از یک خطای اداری، در محاسبات دشمن به عنوان یک تسهیلگر عملیاتی تلقی میشود.
تجاوز چندجانبه
وضعیت فعلی، نشاندهنده یک هجوم همزمان است؛ هجوم به مرزها، هجوم به روان جامعه و هجوم به بدنه مدیریت کشور. مقابله با این وضعیت، مستلزم فراتر رفتن از رویکردهای صرفاً امنیتی است. برای خنثیسازی این طرح، همزمان با تقویت قدرت بازدارندگی در مرزها، نیازمند هوشمندی در مدیریت داخلی و دقت در روایتگری رسمی هستیم تا اجازه ندهیم اشتباهات مدیریتی، به ابزاری در دستان مهندسان آشوب تبدیل شود.
از سوی دیگر باید به تحرکات دشمن نیز التفات ویژه داشت؛ دشمن مترصد است تا به محض جرقه خوردن آشوبها در کشور، تجاوزات هوایی و حتی زمینی خود را آغاز کند. آرایش نظامی آمریکا در حاشیه خلیجفارس (حضور سه ناو نظامی و چند هزار تفنگدار دریایی و کماندو) بیانگر آن است که آمریکا قصد حمله زمینی به ایران از جنوب غربی را دارد.
آمریکا در حال فشار سنگین به دولت عراق (به نخستوزیری علیالزیدی) است تا کتائب حزبالله را خلع سلاح کند و نتیجتاً در موعد حمله زمینی به ایران، بازوی عراقی و نیابتی ایران، توانایی مداخله به نفع ایران را نداشته باشد. از سوی دیگر گزارش منتشره در نیویورکتایمز مبنی بر ارتباط میان سدهای ایران و شهرهای موشکی ایران، در راستای مشروعیتبخشی به انهدام سدهای ایران است. سدهای ما عمدتاً در جنوب غربی کشور است. وقتی سدها منهدم شود؛ به تبع این امر، زیرساختهای شهری در نواحی جنوب غرب کشور، مختل میشوند و این بهترین فرصت برای قوای متجاوز زمینی است. در لایه سوم با کلید زدن اغتشاشات در شهرهای جنوب غربی نیز فضا را برای قوای متجاوز زمینی به احسن وجه فراهم خواهد کرد. آبدانان در استان ایلام، با فاصله ۲۰۰ کیلومتری تا مرز ایران و عراق، نقطه شروع ماجراست.
کلیدواژه آغاز تجاوز
به طور کلی، تحلیل تحرکات اخیر دشمن نشان میدهد که رویکرد آمریکا و رژیم صهیونیستی از فاز فشار فرساینده به مرحله آمادهسازی عملیاتی برای ضربه نهایی تغییر یافته است. بر اساس ارزیابیهای میدانی، دشمن در پی آن است تا به محض اشتعال جرقههای ناآرامی در داخل کشور، سناریوی تجاوز همهجانبه هوایی و زمینی را عملیاتی کند؛ سناریویی که در آن، آشوب داخلی نه یک پدیده خودجوش، بلکه کلیدواژه آغاز عملیات و نیروی کمکی متجاوز، تعریف شده است.
شواهد متقن نظامی حاکی از آن است که آرایش ایالات متحده در حوزه پیرامونی خلیجفارس از حالت دافع خارج شده و رنگ و بوی تهاجمی به خود گرفته است. استقرار سه ناو جنگی و هزاران تفنگدار دریایی و کماندو در منطقه، گواهی بر این مدعاست که طراحان پنتاگون، حمله زمینی به خاک ایران از محور جنوبغربی را به عنوان گزینه روی میز خود حفظ کرده و در حال سنجش زمانبندی اجرای آن هستند. ماشین جنگی آمریکا در لایه منطقهای خود، پیششرطهای امنیتی تهاجم را با فشار سنگین بر دولت عراق دنبال میکند. علیالزیدی نخستوزیر عراق نیز در همراهی و همکاری کامل با واشنگتن است. هدف اصلی این فشارها، خلعسلاح کتائب حزبالله و مهار جریان مقاومت در عراق است تا در روز موعود تجاوز زمینی به ایران، هیچگونه مانع یا بازوی واکنشی نیابتی نتواند معادلات میدان را به نفع تهران تغییر دهد. این اقدام، تلاشی است برای امنسازی خطوط پشتیبانی متجاوز.
نیروی پیشران قوای متجاوز
در لایه روانی و حقوقی جنگ، انتشار گزارشهای هدایتشده در رسانههایی چون نیویورکتایمز با محوریت پیوند میان سدهای ایران و شهرهای موشکی، تصادفی نیست. این دست گزارشها، مقدمهسازی و پروپاگاندای مشروعیتبخش برای انهدام زیرساختهای حیاتی کشور است. با توجه به استقرار عمده سدهای راهبردی در مناطق جنوبغربی، هدف از این انهدامهای احتمالی، ایجاد بحران فراگیر سیلاب مصنوعی، مختلسازی کامل زیرساختهای شهری و در نهایت، فراهمسازی بستر ایدهآل برای پیشروی قوای زمینی متجاوز است.
در پازل پیادهسازی این سناریو، آشوبهای داخلی به عنوان نیروی پیشران عمل میکنند. کلید خوردن اغتشاشات در شهرهای جنوبغربی کشور که رویدادهای اخیر آبدانان در استان ایلام با فاصله ۲۰۰ کیلومتری از مرز عراق، به عنوان نقطه آغاز و نقطهعطف آن ارزیابی میشود، دقیقاً در همین پازل معنا پیدا میکند. هدف، ایجاد ناامنی فرساینده در عمق استراتژیک مرزی است تا فضا برای تحرک و نفوذ قوای متجاوز زمینی به سهلترین شکل ممکن هموار شود.
آنچه امروز در پهنه امنیتی کشور رصد میشود، یک طراحی کلان و به هم پیوسته است که در آن، ناآرامیهای محلی، فشار سیاسی بر همپیمانان منطقهای ایران، پروپاگاندای رسانهای علیه زیرساختهای حیاتی و آرایش نظامی در خلیجفارس، حلقههای یک زنجیرهاند. شناخت این زنجیره ترور و تهاجم، ضرورت اتخاذ اقدامات پیشدستانه، تقویت بازدارندگی فعال در مرزهای جنوبغربی و هشیاری حداکثری در برابر پتانسیلهای بحرانساز داخلی را بیش از هر زمان دیگری حیاتی میسازد.
نظر شما