حسین انجدانی
-
تکرار خواهد شد
با آثار و گفتاری از: حسین محمدی سیرت، سعید توتونکار، حسین انجدانی، رضا واوسری، علی لرستانی، علیرضا احمدی قره زاغ، محمد کرمی نیا، یوسف پورجم، محمدرضا بابایی
-
کار فرهنگی موثر، نیازمند «پیگیری نهادی» است
از «کنش نمادین» تا «دگرگونی سازوکار معنا»
مسئله فرهنگ، پیش و بیش از آنکه مسئله «فعالیت» باشد، مسئله «اثر» است. تاریخ معاصر ایران مملو از کنشهای فرهنگیای است که پرشمار و پرهزینه بودهاند، اما در سطح تحولات عمیق اجتماعی، کماثر یا بیاثر ماندهاند.
-
جهاد تبیین؛ از تشخیص صحنه تا طراحی ضربه در جنگ روایتها
عملیات شناختی پیشدستانه
اگر جنگهای کلاسیک بر تصرف سرزمینها متمرکز بودند، جنگهای معاصر بر تصرف «معنا» و مهار «ادراک» استوارند و اگر در آن میدانها، سقوط یک خاک نشانه شکست بود، در این میدان، فروپاشی معنا و اغتشاش ذهن، نشانه مغلوبشدن است.
-
جــدال بـا رسانههای دشمن
با آثار و گفتاری از: سعید توتونکار، محسن سلگی، نصیبه سادات حسینی، معصومه فردوسی، حسین انجدانی،حامد بلالی، رضاواوسری، مرتضی امیری نژاد، محمد عرفانخانی، نفیسه محمدی علی لرستانی، شادی ورشوچی و محمد سجاد شیرودی
-
صورتبندی نبرد تمدنی در عصر ماشینهای روایتساز
امپراتوری هوشمند و نامرئی داده
در جهان متأخر، آنچه تمدنها را از هم بازمیشناسد، نه صرفا گستره جغرافیا و توان نظامی، بلکه میزان قدرت آنها در «مهندسی معنا» است؛ اگر استعمار کلاسیک، زمین را تصرف میکرد و استعمار مدرن، اقتصاد را؛ استعمار دیجیتال، «اراده» را هدف گرفته است.
-
تعیین مسیر نشر و تنظیم هویت ملی از مسیر روایت
تقریظ؛ معماری نامرئی فرهنگ
در هر تمدنی، لحظههایی وجود دارد که «کلمه» بر جای سیاست مینشیند و «کتاب» نقش نهاد راهبری را ایفا میکند. تمدن اسلامی، بیش از هر تمدن دیگر، با کتاب بالیده و با قلم، قدرت ساخته است.
-
عـلاج در تدبیر است
با آثار و گفتاری از : حسین انجدانی، مرتضی مرادی، زینب صفایی، سعید سپاهی، علی خوش نظر، شادی ورشوچی، طاهره موحدی پور، عبدالله عمادی عرشیا یحیایی، علی رشیدی، علی صالحی، محمد عرفان خانی، معصومه فردوسی، نصیبه سادات حسینی، یوسف پورجم
-
بازسازی روحیه ملی در آینه سنن الهی و رهنمودهای مقام رهبری
عبور از تعلیق
اگر تاریخ ملتها را از منظر «سنتهای الهی» بنگریم، درمییابیم که هیچ تمدنی در حالت تعلیق نزیسته و زنده نمانده است. رکود، همان مرگ تدریجی اراده جمعی است و آنگاه که جامعهای میان خوف و رجا، میان جنگ و صلح، میان اقدام و انتظار معلق شود، بهتدریج اراده زیستن را از دست میدهد و پیش از آنکه از بیرون شکست بخورد، در برزخ «انتظار و تردید» از درون میمیرد. این همان وضعیتی است که دشمنان ملت ایران سالهاست در پی تحمیل آناند: وضعیتی به ظاهر بیخطر، اما در باطن مسموم؛ جنگی خاموش که سلاحش تردید و هدفش فرسایش ایمان است.
-
زنده باد زندگی
با آثار و گفتاری از: بهرام بیات، حسین انجدانی، محمد امامی، علی واوسری، محمد سلگی، محمدرضا بابایی، محیا میرزایی، مجتبی مدنی نژاد، علی لرستانی، مقدسه کرمانچی، علی احمدی، یوسف پورجم، سعید سپاهی و مرضیه صادقیان
-
غنیسازی، آیندهسازی است
مظهر غنای هویت و ستون ایران قوی
اگر تاریخ تحولات علمی و تمدنی بشر را ورق بزنیم، خواهیم دید که «انرژی هستهای» در عصر معاصر، نه صرفا یک فناوری، که شاخصی برای تعیین جایگاه ملتها در هندسه قدرت جهانی است و اگر این انرژی، در وجه خاص خود یعنی «غنیسازی» تجلی یابد، آنگاه به معیار استقلال و میزان اقتدار بدل میشود.
-
طرح تحول نیمه کاره
با آثار و گفتاری از : علیرضا علی احمدی، علیرضا احمدی قره زاغ، حنیف غفاری مجتبی مدنی نژاد، فاطمه ارجمند، محمدرضا بابایی، یوسف پورجم، علی موذنی، محسن سلگی، مهدی ارمغانی سعید سپاهی، مریم جهانگیر و حسین انجدانی
-
آموزش و پرورش شریان جهاد تبیین و افق تمدنسازی
موتور پیشران ایران قوی
تاریخ جوامع نشان میدهد که هیچ تمدنی، نه با سلاح و ثروت، بلکه با نظام تعلیم و تربیت خود، ماندگار یا فروپاشیده است.
-
وداع با اسلحه، هرگز
با آثار و گفتاری از احمد دستمالچیان، سید هادی سید افقهی، حنیف غفاری روح الامین سعیدی، محمدرضا بابایی، یوسف پورجم، حسین انجدانی مریم جهانگیر، فاطمه ارجمند و کژال جعفری
-
فقه در مقام مهندسی جامعه
حوزه در طلیعه زمانه تجلی فقه تمدنساز در عصر انقطاع
حسین انجدانی - آگاه مسائل اندیشهای: در نیمه نخست قرن بیستم، هنگامی که جهان اسلام در تلاطم سهمگینترین بحرانهای هویتی، سیاسی و اجتماعی خود فرورفته بود، نهاد حوزه علمیه اعلام موجودیت کرد؛ نه بهمثابه سنگری منفعل از گذشته، بلکه بهعنوان یک نهاد پیشبرنده عقلانیت فقهی، حافظ شعور امت، در نهایت، بنیانگذار یک منظومه تمدنی. در روزگاری که ساختارهای خلافت فروپاشیده و خلاءهای معرفتی در دل ملتها پدیدار شده و پروژههای سکولاریستی با پشتوانه استعمار به نفی دین و هویت اسلامی روی آورده بودند، حوزه برخلاف مسیر غالب که عقبنشینی، سکوت یا تجزیه دین بود، مسیر تثبیت و تاسیس را برگزید. همین انتخاب، سرآغاز شکلگیری عقلانیتی شد که نه متوقف در ترمیم گذشته، بلکه متوجه بنیانگذاری آینده بود؛ عقلانیتی برخاسته از فقه، اما فقهی تمدنساز، نه مناسک محور.