آگاه: تجمعات مردم ایران در خیابان‌ها و میادین اصلی شهرهای کشور از ۱۰۰ شب گذشت، ملتی که مبعوث شده تا یک‌بار دیگر در ۴۷ سال گذشته از انقلاب خود حمایت کرده و پای کشور اساطیری خود بایستد. اگر شما هم تصاویر مربوط به لحظه اعلام خبر عملیات نظامی ایران علیه رژیم اشغالگر در یک‌شنبه شب را دیده باشید، حتما دیده‌اید که مردم ناگهان شعار «الله ‌اکبر» سر می‌دهند. شعار مهمی که از نخستین روزهای انقلاب مردم ایران در سال ۵۷ همراه این حرکت بوده و همچنان هم شعار اصلی تجمعات مردم است. رهبر شهید انقلاب هم درباره اهمیت این شعار فرموده بودند: امروز جوان ایرانی کارهای بزرگ را انجام می‌دهد، همه به برکت توکل به خدای متعال و با شعار «الله اکبر».
با مروری در تاریخ معاصر جهان، می‌بینیم که هیچ کشوری از چالش‌های نظامی و سیاسی در امان نبوده است. در این میان، نقش مردم در حمایت از نظام سیاسی حاکم، به ویژه در زمان بحران، یکی از عوامل کلیدی در پایداری و ثبات کشورها به شمار می‌آید. در یک سال گذشته، ایران در دو مرحله ۱۲ روزه و ۴۰ روزه به طور جدی وارد درگیری نظامی با اسرائیل و آمریکا شده است. این درگیری‌ها نه تنها به لحاظ نظامی، بلکه از نظر اجتماعی نیز تاثیرات عمیقی بر جامعه ایرانی گذاشته است.
حضور مردم در خیابان‌ها و حمایت از نظام سیاسی حاکم، به ویژه در شرایط بحرانی، نشان‌دهنده یک همبستگی اجتماعی قوی است. جالب است که حتی افرادی که دیدگاه‌های مختلف و حتی مخالف با نظام سیاسی ایران دارند، به خاطر حفاظت از کشور خود به خیابان‌ها آمده‌اند. این مسئله نشان‌دهنده یک نوع همبستگی ملی است که فراتر از اختلافات سیاسی است. در واقع، این نوع حمایت مردمی حتی می‌تواند به عنوان یک الگو برای سایر کشورها نیز مورد بررسی قرار گیرد چه آنکه از سوی برخی کارشناسان سیاسی جهان نیز مورد اشاره قرار گرفته است.
در این میان رونق سرودهای حماسی که ورد زبان بسیاری از اقشار مردم، از کودک و نوجوان گرفته تا زن و مرد شده و نیز شعار مهمی چون «الله‌اکبر» نه تنها احساسات ملی را تقویت می‌کند، بلکه به عنوان یک عامل محرک برای افزایش روحیه عمومی عمل می‌کند.
از سوی دیگر در شرایطی که ایران با چالش‌های اقتصادی مواجه است، حمایت مردمی می‌تواند به عنوان یک عامل بازدارنده در برابر تهدیدات خارجی عمل کند. این مسئله در تاریخ کشورهای دیگر نیز مشاهده شده است. به عنوان مثال، در دوران جنگ جهانی دوم، مردم بریتانیا با وجود بمباران‌های شدید نازی‌ها، به طور گسترده‌ای از دولت خود حمایت کردند و این امر به تقویت روحیه ملی و پیروزی نهایی کمک کرد. نمونه دیگر، جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۹-۱۹۳۶) است که در آن مردم با وجود اختلافات ایدئولوژیک، برای دفاع از جمهوری اسپانیا به خیابان‌ها آمدند. این اتحاد ملی نه تنها به تقویت روحیه مبارزان کمک کرد بلکه باعث شد که جمهوری‌خواهان بتوانند برای مدتی در برابر نیروهای فاشیستی مقاومت کنند.
و در دوره حاضر و یک سال اخیر تجربه ایران نشان می‌دهد که حتی در شرایطی که کشور با چالش‌های جدی مواجه است، مردم می‌توانند فراتر از اختلافات سیاسی خود عمل کنند و برای حفاظت از هویت ملی و فرهنگی خود به میدان بیایند.
در نهایت، باید توجه داشت که حمایت مردمی نه تنها به معنای دفاع از نظام سیاسی موجود است، بلکه می‌تواند فرصتی برای بازنگری و اصلاحات نیز باشد. اگر مردم احساس کنند که صدای آنها شنیده می‌شود و نیازهای‌شان مورد توجه قرار می‌گیرد، این همبستگی ادامه خواهد داشت و به تقویت دموکراسی و توسعه پایدار منجر خواهد شد.