آگاه: به گزارش «مهر»، چک الکترونیک در ظاهر باید کار را برای مردم ساده‌تر کند چراکه دیگر خبری از برگه‌های کاغذی نیست. امکان گم شدن یا دستکاری کمتر می‌شود. ثبت و پیگیری هم در سامانه انجام می‌گیرد. اما در عمل این ابزار هنوز نتوانسته جای خود را در بازار باز کند. بسیاری از فروشندگان خریداران و حتی برخی شرکت‌ها وقتی پای معامله می‌رسد همان چک کاغذی را ترجیح می‌دهند. علت این موضوع را باید در چند لایه مختلف جست‌وجو کرد.
نخستین دلیل، ناآشنایی عمومی است. خیلی از مردم هنوز نمی‌دانند چک الکترونیک چگونه صادر و منتقل می‌شود و در صورت برگشت خوردن چه مسیری دارد. برای بخشی از جامعه چک، یک ابزار قدیمی و شناخته شده است.
دومین دلیل به اعتماد حقوقی برمی‌گردد. در معاملات مالی فقط سرعت و راحتی مهم نیست. مهم‌تر از آن این است که اگر مشکلی پیش آمد چه اتفاقی می‌افتد. این پرسش‌ها هنوز برای خیلی‌ها پاسخ قانع کننده و یکسان ندارد. تا وقتی این اطمینان کامل شکل نگیرد طبیعتا بازار با احتیاط برخورد می‌کند.
سومین عامل به عادت‌های معاملاتی مردم مربوط است. در اقتصاد روزمره فقط قانون و سامانه تعیین کننده نیست. عادت و تجربه هم نقش مهمی دارند. چک کاغذی برای بسیاری از مردم چیزی ملموس است.
چهارمین مسئله به کاربری و سهولت استفاده برمی‌گردد. هر ابزار جدیدی اگر پیچیده به نظر برسد دیرتر پذیرفته می‌شود. در کنار این موارد مسئله مهم دیگری هم وجود دارد که به اشخاص حقوقی مربوط می‌شود. شرکت‌ها و نهادهای حقوقی معمولا برای صدور سند مالی ضوابط خاص خود را دارند. در بسیاری از شرکت‌ها مهر شرکت و امضای اشخاص مجاز طبق اساسنامه اهمیت دارد. حالا در چک الکترونیک این پرسش مطرح می‌شود که جای مهر شرکت چیست؟ آیا امضای دیجیتال به تنهایی کافی است؟اگر اساسنامه شرکت بر مهر فیزیکی تاکید کرده باشد تکلیف چه می‌شود؟ این ابهام برای شرکت‌ها مهم است چون اگر در آینده اختلافی پیش بیاید باید مطمئن باشند سند صادر شده از نظر حقوقی بدون ایراد است. به همین دلیل برخی شرکت‌ها هنوز به استفاده از چک کاغذی تمایل بیشتری دارند.