آگاه: از جمعه ۱۲ تیر مراسم ادای احترام هیات‌های خارجی، شخصیت‌های سیاسی، مسئولان کشوری و لشکری به پیکر مطهر «آقای شهید ایران» آغاز شد، سپس تهرانی‌ها و سایر مردمی که از اقصی نقاط کشور خود را به پایتخت ایران رسانده بودند به مدت دو روز در مصلای حضرت امام خمینی (ره) با رهبر شهیدشان وداع کردند و ۱۴ تیر، نماز بر پیکر معظم‌له و اعضای خانواده ایشان، به امامت آیت‌الله سبحانی و با حضور پرشور مردم، سه فرزند رهبر شهید انقلاب، مسئولان، فرماندهان نیروهای مسلح و شخصیت‌های داخلی و خارجی، اقامه شد.
 آنچه به مدت دو روز در مصلای امام خمینی (ره) شاهد بودیم به دنیا و به‌خصوص آمریکا و رژیم آپارتاید صهیونیستی فهماند، مردم آمدند تا اعلام کنند پرچم انقلاب هیچ‌گاه زمین نمی‌ماند و این خون‌های ریخته شده درخت تنومند «ایران سربلند» را بیمه می‌کند. ۱۵ تیر، نه فقط تهرانی‌ها، بلکه باید بگوییم ایرانیان برای رهبر شهیدشان دوباره به پا خاستند و صحنه‌های ماندگار در خیابان آزادی تا اتوبان لشکری در رسانه‌ها ثبت و ضبط شد.
مراسم تشییع رهبر شهید در تهران بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های خارجی و کشورهای منطقه داشت. غربی‌ها و آمریکایی‌ها گمان نمی‌کردند اینگونه مردم به پا خیزند و زیر پیکر مطهر مجاهد شهید، با «صالح بعد صالح» عهد ببندند که هیچگاه رهبر و مقتدای‌شان را تنها نمی‌گذارند؛ آنها ایمان و باور دارند که به قله نزدیک شده‌اند و بهترین پاسخ به یاوه‌گویی‌های مستاجر کاخ‌سفید و سران سرزمین‌های اشغالی، همین مشت‌های گره کرده و شعار «الله اکبر، خامنه‌ای رهبر» بود. به راستی تهران چه کرد؟ برای آقای شهیدمان سنگ‌تمام گذاشت و ایشان بعد از تشییع تاریخی به شهر کریمه اهل بیت (ع) رفتند.
۱۶ تیر: همان قاب زیبای تهران این بار در قم تکرار شد. ساعت ۶صبح سه‌شنبه، با اقامه نماز بر پیکرهای مطهر شهدا به امامت حضرت آیت‌الله جوادی‌آملی و با حضور علما و شخصیت‌های مختلف حوزوی، فرهنگی و سیاسی، فصل دیگری از مراسم برگزار شد. شب ۱۶ تیر: ۶۹ سال، حسرت زیارت نجف و کربلا بر دل رهبر شهید ماند اما این بار نه در قامت یک زائر بلکه بر دوش میلیون‌ها عزادار به آرزویشان دست یافتند و راهی عتبات عالیات (نجف و کربلا) شدند. بالاخره خامنه‌ای عزیز و شهید کربلایی شد و به آرزوی دیرینه خود دست یافت. هر آنچه از حماسه عراقی‌ها برای ارادتی که به رهبر شهید انجام داده‌اند بگوییم و مکتوب کنیم، کم است. گویا آقای ما مرجع تقلیدی بود که از ابتدا تا پایان زندگی مبارکشان در عراق زیست می‌کردند. حقیقتا صحنه‌هایی به یادگار ماند که تحلیل‌ها و تفسیرهای بسیاری پیرامون آن می‌توان ارائه کرد. این همان عراقی است که آمریکایی‌ها در دوره ریاست جمهوری «بوش پسر» آنجا را اشغال و پایگاه‌هایی را برای خود تشکیل دادند تا به اصطلاح در منطقه قدرت‌نمایی کنند. قدرت اصلی در مراسم میلیونی و حماسه‌ساز کربلا و نجف مشاهده شد و سپس نوبت به مشهدالرضا رسید.
ولی نعمتان انقلاب پنج‌شنبه هفته گذشته کار را تمام کردند؛ مشهد از ظهر ۱۸ تیر کاملا قفل شده بود و جای سوزن انداختن نبود. قرار بود، مراسم تشییع قائد شهید ساعت هشت صبح در مشهد برگزار شود اما به دلیل استقبال گسترده عراقی‌ها از «آقای شهید ایران» مراسم به تاخیر افتاد تا اینکه حدود ساعت ۱۵ روز پنج‌شنبه تشییع پیکر رهبر شهید در مشهد آغاز شد. انبوه جمعیت، خودروی حامل پیکر ایشان و اعضای خانواده‌شان را دربر گرفتند و شعارهای مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل و مرگ بر ضد ولایت فقیه در فضای مسیر تشییع طنین‌انداز ‌شد. پرچم‌های سرخ‌رنگ انتقام، یا لثارات الحسین (ع) و پرچم جمهوری اسلامی در سراسر مسیر خیابان‌ها در اهتزاز بود. دو رنگ سیاه سوگواری و سرخ انتقام، خیابان امام رضا (ع) مشهد را فرا گرفت. روی برخی از پلاکاردها به زبان انگلیسی نوشته شد We stand up to the end (ما تا آخر ایستاده‌ایم). در نوشته‌ای دیگر بر انتقام عاملان ترور قائد شهید تاکید شده بود.
پیکر مطهر به سختی و کندی حرکت می‌کرد، از این رو پیکر به صورت هوایی به حرم حضرت علی‌بن موسی‌الرضا (ع) رفت و آیت‌الله حاج سیدمصطفی حسینی‌خامنه‌ای، فرزند ارشد رهبر شهید انقلاب بر پیکر آقای شهید نماز اقامه کردند و سرانجام در بامداد ۱۹ تیر پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب و خانواده شهید ایشان، پس از آیین تشییع و اقامه نماز، در رواق دارالذکر و در نزدیکی روضه منوره رضوی آرام گرفت. آستان‌نیوز متعلق به آستان قدس رضوی روایت جالبی از خاکسپاری آقای شهید منتشر کرد و نوشت: «جایی در پایین‌ پای حضرت رضا (ع) و در جوار روضه منوره، آنجا که رهبر شهید سال‌ها با خضوع و خشوع از آن عبور می‌کردند تا به پابوس امام مهربانی‌ها، برسند به منزلگاه ابدی پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب و خانواده شهید ایشان بدل شده است.
رواق دارالذکر حرم مطهر رضوی، محل دفن پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب و خانواده شهید ایشان است، رواقی آکنده از معنا که برای آشنایان سلوک زیارت، تنها یک مکان نیست بلکه نشانی روشن از ادب در برابر ساحت قدسی امام رئوف (ع) است. این رواق، در پایین ‌پای حضرت قرار دارد، همان مسیری که رهبر شهید انقلاب در تشرف‌های خود به حرم رضوی همواره بر آن مقید بودند و آن را با ظرافتی معنوی و رفتاری سرشار از فروتنی، طی می‌کردند.
مسیر تشرف ایشان، خود روایتی مستقل از تواضع بود، روایتی که اکنون با شنیدن نام محل دفن، معنایی دوچندان می‌یابد. ایشان معمولا از مسیر دارالزهد وارد می‌شدند، اما آنچه این تشرف را به الگویی ماندگار از زیارت مودبانه بدل می‌کرد، توقف معنوی در پایین ‌پای حضرت بود. برای ایشان، زیارت تنها رسیدن به ضریح نبود، آدابی داشت که با جان به آن پایبند بودند.
پیش از هر چیز، از پایین ‌پای ضریح مطهر به روضه منوره مشرف می‌شدند، گویی می‌خواستند نخست در جایگاه ادب بایستند و سپس با اذن دل، قدم در حریم نور، بگذارند. پس از آن، با عبور از رواق دارالذکر، اذن دخول می‌گرفتند و سپس وارد رواق دارالسرور می‌شدند؛ جایی که توقفی کامل داشتند و درنگی از سر حضور. در همان لحظه، اذن کامل را بر زبان جاری می‌کردند، لحظه‌ای که برای همراهان و خادمان تنها یک رفتار آیینی نبود بلکه درسی روشن از نسبت میان اقتدار و بندگی به شمار می‌آمد.
قائد امت اسلامی، پیش از ورود به روضه منوره، خود در جایگاهی حضور می‌یافتند که نشانه آشکار ادب، فروتنی و معرفت در زیارت است و اکنون تقدیر، همان مسیر همیشگی را به آرامگاه ابدی ایشان، بدل کرده است. شاید از این پس، هر زائری که از این گذر عبور کند، بیش از پیش معنای فروتنی در آستان ولایت را به یاد آورد. اینکه می‌توان در اوج جایگاه، باز هم راه زیارت را از پایین ‌پای حضرت آغاز کرد و سرانجام نیز در همان مسیر در سایه مهر امام رضا (ع) آرام گرفت.»
به هرحال آنچه مسلم است، رویداد مشهد نه به عنوان یک مراسم مجزا، بلکه به عنوان قطعه نهایی یک پازل استراتژیک دیده می‌شود. پس از تهران؛ قم، نجف، کربلا و مشهد تصویری از اتحاد تمام‌عیار را به دنیا مخابره کردند. بالاخره تهران همواره به عنوان پایتخت مورد توجه همگان قرار می‌گیرد. قم مذهبی‌ترین استان ایران شناخته می‌شود، مشهد نماد عوام مؤمن و توده‌های مذهبی است. بنابراین تشییع در مشهد به این معنا بود که این مسیر، از لایه نخبگان قم و مردم و خواص در تهران عبور و به عمق جامعه و توده‌های مردم در  مشهد رسید. به عبارتی حماسه روز پنج‌شنبه یک تایید همگانی است و دیگر هرگونه شک در مورد حمایت مردمی از رهبری جدید و مسیر انقلاب را از بین برد! البته نمی‌توان کتمان کرد، شهادت آقای‌مان، یک ضربه روانی به جامعه وارد کرد. اما تبدیل این غم به حماسه جمعی در شهری مقدس مثل مشهد، باعث شد جامعه از حالت دفاعی و غم‌زده به حالت هجومی و اراده‌مند تغییر وضعیت دهد. در واقع، مشهد تبدیل به کانون تجدید پیمان شد. برگزاری تشییع در سایه حرم امام رضا (ع)، این پیام را به مردم داد: رهبر شهید، در امتداد مسیر ائمه معصومین حرکت می‌کرد و شهادت ایشان، آغاز راه است؛ راهی که برگرفته از مسیر و خط عاشورای حسین (ع) است.
همچنین برای اتاق‌های فکر آمریکا و رژیم صهیونیستی، حماسه مشهد پس از تهران و قم یک سیگنال خطرناک بود. دشمن امیدوار بود، با حذف رهبر شهید، میان لایه‌های مختلف جامعه گسست ایجاد شود. تشییع مشهد نشان داد، انسجام در «جمهوری اسلامی ایران» به اوج خود رسیده است. آمریکا متوجه شد، با نظامی طرف نیست که فقط از طریق دستورات سازمانی حرکت کند، با سرمایه اجتماعی عظیمی طرف است که در لحظات بحران، به جای فروپاشی، منسجم‌تر می‌شود. این یعنی تداوم قدرت در ایران، وابسته به یک شخص نیست، وابسته به یک باور جمعی است.
از سوی دیگر، مشهد به عنوان یکی از قطب‌های جذب مسلمانان جهان، این پیام را ارسال کرد: مرکزیت مقاومت تکان نخورده است. این حضور میلیونی، اعتمادبه‌نفس متحدان ایران در منطقه را بالا برد و به آنها ثابت کرد، ایران نه تنها در وضعیت ثبات است، بلکه با انگیزه‌ای مضاعف برای ادامه مسیر آماده است. وقتی آمریکا می‌بیند، شهادت شخص اول کشور منجر به شورش یا هرج‌ومرج نشد و در عوض باعث شد میلیون‌ها نفر در سه شهر بزرگ ایران (تهران، قم و مشهد) و در کشور عراق با یک صدا فریاد «لبیک» سر دهند، پی برد هرگونه اقدام تهاجمی بعدی، با پاسخی بسیار شدیدتر و مردمی‌تر روبه‌رو خواهد شد. حال دونالد ترامپ تروریست یاوه‌گویی کند و از تهدید و تحریم و اقدامات نظامی سخن به میان آورد. باطن او چیز دیگری می‌گوید. از همین رو می‌توان به این نکته مهم اشاره کرد: تشییع مشهد مهر تایید نهایی بر استراتژی بقا و تداوم نظام بود. این رویداد به آمریکا و رژیم صهیونی اعلام کرد، سعی کردید با حذف رهبرمان، اراده یک ملت را بشکنید، اما در واقع، این اراده را از شخصیت به مکتب تبدیل کردید و حالا با ملتی روبه‌رو هستید که دیگر نه فقط به یک رهبر، بلکه در اصل به یک راه و مسیر وفادارند و این وفاداری، هرگونه محاسبه‌ دشمن را با شکست مواجه می‌کند.