آگاه: فینال جام جهانی ۲۰۲۶ که بامداد روز دوشنبه ۲۹ تیر ۱۴۰۵ به وقت تهران به پایان رسید، دچار حواشی زیادی شد. از اعتراض هواداران و رفتار برخی بازیکنان گرفته تا مراسم اهدای جام و هو کردن ترامپ و بی‌محلی ماتادورها به او. این اتفاقات موجب شد این برنامه یکی از سیاسی‌ترین فینال‌های تاریخ جام جهانی باشد.
دونالد ترامپ، برای نخستین بار در جریان جام جهانی ۲۰۲۶ مسابقات را از نزدیک تماشا کرد و در ورزشگاه مت‌لایف نیوجرسی حاضر شد. او مسابقه را در جایگاه ویژه و در کنار جیانی اینفانتینو رئیس فیفا، فیلیپه ششم پادشاه اسپانیا، مارک کارنی نخست‌وزیر کانادا و کلودیا شینبائوم رئیس‌جمهور مکزیک، دنبال کرد. حضور او از همان ساعات قبل از آغاز مسابقه به یکی از سوژه‌های اصلی رسانه‌ها تبدیل شد چون او پشت شیشه‌های ضدگلوله پنهان شده بود.
به نوشته گاردین، زمانی که تصویر ترامپ برای نخستین بار روی نمایشگر ورزشگاه نقش بست، بخشی از تماشاگران با سوت و هو کردن واکنش نشان دادند هرچند اوج این واکنش‌ها زمانی بود که او همراه با اینفانتینو برای مراسم اهدای مدال و جام وارد زمین شد. گزارش‌های منتشرشده از ورزشگاه حکایت از آن داشت که صدای اعتراض بخشی از تماشاگران هنگام ورود این دو نفر به زمین به‌مراتب بلندتر از لحظات پیش از مسابقه بود.
در کنار این اعتراض‌ها، کمپینی نیز پیش از مسابقه شکل گرفته بود که رسانه‌هایی مانند نیویورک‌تایمز به آن پرداختند. برگزارکنندگان این کمپین با توزیع کارت‌های قرمز میان هواداران از آنان خواسته بودند هنگام حضور ترامپ و اینفانتینو در مراسم اهدای جام، کارت‌های قرمز را به نشانه اعتراض بالا ببرند. روی این کارت‌ها کد QR درج شده بود که علاقه‌مندان را به وب‌سایتی با عنوان Final Red Card هدایت می‌کرد وب‌سایتی که برگزارکنندگان آن از هواداران خواسته بودند در لحظه مشخص، به‌صورت هماهنگ اعتراض خود را نشان دهند.
با این حال، جنجالی‌ترین صحنه شب، نه روی سکوهای ورزشگاه بلکه روی سکوی قهرمانی رقم خورد. پس از آنکه ترامپ مدال‌ها و جام قهرمانی را به بازیکنان اسپانیا اهدا کرد، برخلاف عرف معمول، برای چند لحظه روی سکوی جشن قهرمانی باقی ماند. تصاویر تلویزیونی نشان می‌داد بازیکنان اسپانیا در حالی آماده بالا بردن جام بودند که او همچنان میان آنان حضور داشت. دقایقی بعد، جیانی اینفانتینو با گفت‌وگو و هدایت آرام او، زمینه خروجش از سکو را فراهم کرد تا جشن قهرمانی تنها با حضور بازیکنان برگزار شود صحنه‌ای که گاردین آن را یادآور مراسم فینال جام باشگاه‌های جهان در سال ۲۰۲۵ دانست:
رفتار برخی بازیکنان در هنگام دریافت جام و دستکش طلا در فینال آخر به اندازه اعتراض هواداران مورد توجه قرار گرفت. کریستین رومرو، مدافع تیم ملی آرژانتین، هنگام دریافت مدال از دست دادن با ترامپ خودداری کرد و تنها با اینفانتینو و رئیس‌جمهور مکزیک دست داد. رفتار بورخا ایگلسیاس، مهاجم اسپانیا، نیز قابل توجه بود. او همان‌گونه که پیش از مسابقه گفته بود، تنها برای رعایت تشریفات رسمی، بدون برقراری ارتباطی فراتر از یک دست دادن کوتاه، از مقابل ترامپ عبور کرد.
از سوی دیگر، لامین یامال، ستاره ۱۹ ساله اسپانیا به خاطر نقش تعیین‌کننده‌اش در مسیر قهرمانی اسپانیا تجلیل شد و سجده شکر پس از برخی پیروزی‌ها و دعا کردن او پس از قهرمانی آخر هم در دوربین رسانه‌ها به ثبت رسید. او هم با ترامپ با کراهتی دیدنی دست داد! اما بیشتر از همه انتشار تصاویری از دیده شدن پرچم فلسطین در جریان جشن قهرمانی توسط یامال به این فینال رنگ سیاسی‌تری داد.
همین اتفاقات موجب شد فینال جام جهانی ۲۰۲۶ بیشتر از فینال‌های گذشته مورد توجه ایرانی‌ها و البته جهان قرار گیرد. چون حتما دنبال‌کنندگان فوتبال در جریان اتفاقات اخیر و جنگ‌های متعدد آمریکا و اسرائیل علیه ایران و مواضع آمریکا و اسرائیل در برابر فلسطین و مواضع اسپانیا درباره جنگ خاورمیانه قرار گرفته‌اند.
با این حال اگرچه تاریخ جام جهانی بارها شاهد ورود سیاست به فوتبال بوده است، اما آنچه در ورزشگاه مت‌لایف رخ داد، بار دیگر این پرسش قدیمی را زنده کرد که آیا بزرگ‌ترین رویداد فوتبال جهان می‌تواند از سایه سیاست دور بماند؟ واکنش هواداران، رفتار چهره‌های حاضر در مراسم و بازتاب جهانی این اتفاقات نشان داد که در عصر رسانه‌های اجتماعی، حتی مراسم اهدای جام نیز می‌تواند به اندازه ۹۰ دقیقه مسابقه، خبرساز و بحث‌برانگیز باشد.
البته ترامپ در جریان فوتبال دخالت‌های بی‌جایی هم داشته است. او پس از محرومیت جنجالی فولارین بالوگون ستاره تیم ملی آمریکا، با رئیس فیفا تماس گرفت تا در مورد دریافت کارت قرمز این بازیکن تجدیدنظر شود. فیفا نیز محرومیت بالوگون را لغو کرد، اما این جنجال سیاسی، بر عملکرد تیم آمریکا که با شکست مقابل بلژیک از جام جهانی حذف شد، تاثیر گذاشت.
در هر صورت قهرمانی اسپانیا با درخشش نسل جدید فوتبال این کشور، می‌توانست تنها روایت ماندگار این جام باشد اما تصاویر هو شدن ترامپ، کارت‌های قرمز هواداران، حضور طولانی او روی سکوی قهرمانی و واکنش بازیکنان، بیش از تصویر بالا رفتن جام توسط کاپیتان اسپانیا دست‌به‌دست شد؛ روایتی که نشان داد گاهی حاشیه‌ها، متن بزرگ‌ترین مسابقه فوتبال جهان را نیز تحت‌الشعاع قرار می‌دهند.

حق به حقدار رسید
ماتادورها هر روز بهتر از دیروز

محمود احمدی، خبرنگار ورزشی: سرانجام دفتر این دوره از جام جهانی با قهرمانی اسپانیا بسته شد، تیمی که بعد از 16 سال برای دومین بار بر بام فوتبال جهان ایستاد. حریف اسپانیا در فینال؛ آرژانتین، قهرمان دوره قبل جام جهانی بود همان تیمی که همه برای مسی بازی می‌کردند و مسی برای همه تا شاید دوباره جام را بالای سر ببرند اما این اتفاق نیفتاد و حسرت دومین قهرمانی جهان برای همیشه بر دل ابرستاره فوتبال جهان ماند. (به احتمال زیاد مسی، این ستاره فوتبال جهان در جام جهانی بعدی به خاطر شرایط سنی نتواند بازی کند.)
جوانان اسپانیا از همان روز اول جام نشان دادند که اسب خود را برای قهرمانی زین کرده‌اند و هر مسابقه نسبت به مسابقه قبل بهتر ظاهر شدند و یک به یک حریفان را با شکست بدرقه کردند. این تیم در طول مسابقات فقط یک گل دریافت کرد که نشان از قدرت دفاعی ماتادورها داشت. اسپانیا با دلافوئنته سرمربی با دانش خود وفادار به سیستم و تیم بودن توانست بدون تکیه بر ستاره‌ای خاص، مسیر قهرمانی را بدون شکست طی کند و تا فینال بالا بیاید. 
اما در نقطه مقابل آرژانتینی قرار داشت که تا حدودی به لیونل مسی متکی بود، بازیکنی که در دوره قبل یک‌تنه آرژانتین را قهرمان کرده بود و این دوره هم در فینالیست شدن تیمش نقش بسزایی ایفا کرد. آرژانتین در طول مسابقات هر چند شکست نخورد اما در دو مسابقه قبل از فینال از حریفان خود عقب افتاد اما توانست روی درخشش مسی دوباره به مسابقه برگردد و پای به بازی فینال بگذارد. مسی در این مسابقه سایه‌ای از یک بازیکن ستاره بود و اصلا نتوانست خودی نشان دهد؛ هر چند بیشتر بازیکنان آرژانتین همین شرایط را داشتند.
اسکلت اصلی آرژانتین در این جام را تقریبا همان بازیکنان جام جهانی قبل تشکیل داده بود، یعنی بازیکنانی که چهار سال پیرتر و به بازنشستگی نزدیک‌تر شده‌اند. 
در مقابل اسکواد اصلی اسپانیا را بازیکنان جوان (بخوانید جوانان بارسلونا) تشکیل می‌داد و همین جوانان بودند که توانستند در طول جام، هر مسابقه نسبت به بازی قبل هماهنگ‌تر، باانگیزه‌تر و شاداب‌تر به میدان بیایند و در نهایت در بازی فینال با برتری کامل نسبت به آرژانتین قهرمان دوره قبل، قهرمانی را از آن خود کنند. اسپانیا در طول جام جهانی 2026 به همه تیم‌ها درس فوتبال داد؛ بازیکنان قهرمان جام جهانی ثابت کردند که تیم بودن بهتر از ستاره‌محور بودن است. دلافوئنته، سرمربی اسپانیا ثابت کرد که فوتبال را جوانان باانگیزه بازی می‌کنند، نه ستاره‌های تمام شده و رو به افول. اسپانیا با جوانگرایی واقعی به دیگر تیم‌ها راه قهرمان شدن و موفقیت را نشان داد.
در آخر باید گفت تیمی که در کل جام با کمترین نوسان، تکیه بر بازی تیمی و اعتماد به جوانان، یک به یک حریفان را از پیش رو برداشت و هر مسابقه نسبت به مسابقه قبل بهتر و کامل‌تر ظاهر شد تا به مسابقه فینال رسید، به حق خود که همانا قهرمانی جام جهانی بود رسید و تیم‌های دیگر تماشاگر قهرمانی و شادی تیمی بودند که باید قهرمان می‌شد. کار پایه‌ای که مسئولان فدراسیون فوتبال اسپانیا انجام داده‌اند، فوتبال این کشور را برای سال‌ها بیمه کرده است و می‌توان گفت این تیم حداقل در جام جهانی بعدی هم حرف‌های زیادی برای گفتن خواهد داشت.