آگاه: در واکنش به این قلدری جدید ترامپ، سیدعباس عراقچی، وزیر امور خارجه کشورمان در پیامی نسبت به توقیف دارایی‌های ایران هشدار داد و تاکید کرد که آشوب و بی‌ثباتی ناشی از چنین روندی، نه خوشایند و نه صلح‌آمیز خواهد بود. عراقچی در صفحه شخصی خود نوشت: توقیف دارایی‌های یک کشور برای پرداخت مطالبات احتمالی و نامرتبط در آینده، ایجاد یک سابقه خطرناک و التهاب‌آفرین است. وی افزود: کسانی که از چنین منابعی استقبال می‌کنند یا از آن سود می‌برند، باید به خاطر داشته باشند که وقتی دولت‌ها مصادره اموال دیگران را به یک رویه عادی تبدیل کنند، دیگر هیچ دارایی‌ای از امنیت و مصونیت برخوردار نخواهد بود. عراقچی تصریح کرد: آشوب و بی‌ثباتی ناشی از چنین روندی، نه خوشایند خواهد بود و نه صلح‌آمیز.
آنچه مشخص است آن است که رژیم آمریکا می‌خواهد پول‌های بلوکه شده ایران را به بهانه ترتیبات ایرانی حاکم بر تنگه هرمز، مصادره کند. در واقع، آمریکایی‌ها که از مقابله با ایران در تنگه هرمز، عاجز و درمانده شده‌اند، در این سودا و رؤیا به سر می‌برند که در انتقام از اقتدار روزافزون ایران در تنگه هرمز، به غارت اموال ایران بپردازند. این اقدام آمریکایی‌ها بیانگر قلدرمابی آنها در عرصه بین‌الملل است و با تمامی موازین حقوقی جهانی در تعارض و تنافی است.واشنگتن در مواجهه با بن‌بست راهبردی در تنگه هرمز و ناتوانی در مهار اقتدار دریایی ایران، اکنون با چرخشی آشکار به سوی غارت سازمان‌یافته، درصدد است کسری ناشی از شکست‌های میدانی خود را از طریق مصادره غیرقانونی دارایی‌های ملی ایران جبران کند؛ رویکردی که بیش از هر چیز، تبلور قانون‌گریزی سیستماتیک در سیاست خارجی ایالات متحده است.توسل رژیم آمریکا به توقیف دارایی‌های بلوکه‌شده ایران، نه یک اقدام حقوقی، بلکه انتقام‌جویی یک قدرت در حال افول از هژمونی پدافندی ایران در گلوگاه حیاتی تنگه هرمز است. این رفتار که آشکارا با کنوانسیون‌های مصونیت دولت‌ها و اصول بنیادین حقوق بین‌الملل در تضاد است، نشان می‌دهد که واشنگتن برای جبران استیصال نظامی، به راهزنی دیپلماتیک روی آورده است. 
آمریکا با دگردیسی از یک بازیگر مدعی نظم جهانی به یک کارگزار قلدرماب، می‌کوشد ناکامی‌های پی‌درپی خود در تنگه هرمز را با گروگان‌گیری اموال ملت ایران تلافی کند. این اقدام، پرده از حقیقتی برمی‌دارد که در آن، واشنگتن برای احیای حیثیت مخدوش خود، تمامی مرزهای اخلاقی و موازین حقوقی جهانی را قربانی سیاست‌های انتقام‌جویانه می‌کند.
مصادره دارایی‌های ایران به بهانه‌های واهی ترتیبات امنیتی در تنگه هرمز، اعترافی ضمنی به ناتوانی نظامی آمریکا در برابر قدرت بازدارنده ایران است. این انتقام مالی، سندی مکتوب بر گذار ایالات متحده از دیپلماسی به راهزنی بین‌المللی در عصر زوال سلطه است. در واقع، مصادره اموال ایران به بهانه‌های واهی ترتیبات امنیتی، بیش از آنکه یک کنش حقوقی باشد، انتقام‌جویی یک قدرت در حال افول از واقعیت جدید ژئوپلیتیک منطقه است. این رویکرد تهاجمی، پرده از بحران مشروعیت آمریکا در نظام بین‌الملل برمی‌دارد؛ جایی که واشنگتن برای خروج از کابوس شکست‌های نظامی، عملا تمامی موازین حقوق بین‌الملل و اصول مصونیت دولت‌ها را قربانی سیاست‌های انتقام‌جویانه کرده است. این قلدرمابی مالی، نه نشانه‌ای از اقتدار، بلکه اعترافی است به ناتوانی ساختاری در برابر بازدارندگی پایدار ایران؛ سیاستی که در نهایت، نه تنها تغییری در توازن قوا ایجاد نخواهد کرد، بلکه سند دیگری بر انحطاط هنجاری سیاست خارجی ایالات متحده در افکار عمومی جهان خواهد بود.