آگاه: نظام سلطه در چارچوب یک جنگ ترکیبی تمام‌عیار، از طریق تروریسم اقتصادی، فشارهای امنیتی و محاصره همه‌جانبه، راهبردی مشخص را دنبال می‌کند که امروزه بر همگان آشکار شده؛ فرسایش توان زیستی جامعه، بی‌اعتبار کردن ایده استقلال ملی و گسستن پیوند میان مردم و حاکمیت. در این نبرد نابرابر، مردمی که در کف خیابان برای دفاع از تمامیت و هویت ایران ایستاده‌اند، هزینه اصلی این رویارویی را بر دوش می‌کشند و به سپر بلای کشور تبدیل شده‌اند. اما مسئله اصلی زمانی پدیدار می‌شود که دستگاه اجرایی در تطبیق خود با واقعیت این جنگ همه‌جانبه بازمی‌ماند. زمانی که شعار وفاق به جای ایجاد یک انسجام قاطع در برابر فشار خارجی، به سازشکاری‌های اداری، چانه‌زنی‌های جناحی و محافظه‌کاری در تصمیم‌گیری تقلیل یابد، از کارکرد تهی می‌شود. نظام سلطه میدان نبرد را در تمام ابعاد گسترده است، اما بخشی از ساختار اجرایی تلاش می‌کند بحران‌های حیاتی را با روش‌های روزمره و ابزارهای تسکین‌بخش اداری مدیریت کند.
این رویکرد به پیدایش یک شکاف ادراکی جدی میان جامعه و دولت انجامیده است. جامعه در خط مقدم مواجهه با فشارها خواهان آرایش جنگی اقتصاد و مدیریت، شفافیت و تصمیم‌گیری قاطع است اما ساختار دیوان‌سالاری به سمت تعلل، محافظه‌کاری و تاخیر در تصمیم‌گیری‌های سخت حرکت می‌کند.
این انفعال اداری، ناخواسته هدف نظام سلطه برای القای ناکارآمدی ساختار را تقویت می‌کند. در حالی که مردمی که در برابر دشمن خارجی ایستاده‌اند، انتظار دارند عقلانیت حاکم بر دولت، بازتاب‌دهنده همان شجاعت و فداکاری باشد که در صحنه عمل نشان می‌دهند.
در چنین وضعیتی اگر وفاق ملی نتواند پاسخی درخور به فشار بیرونی و تکیه‌گاهی محکم برای اراده مردم باشد، صرفا به یک شعار بی‌اثر رسانه‌ای تبدیل خواهد شد. هفته دولت فرصتی برای بازتعریف این نسبت است؛ ساختار اجرایی تنها در صورتی شأن و اعتبار خود را بازمی‌یابد که از رخوت اداری خارج شود، ماهیت تهاجم نظام سلطه را در عمل به رسمیت بشناسد و تصمیم‌گیری‌های کلان خود را با اراده و ایستادگی تاریخی جامعه هم‌راستا سازد.