آگاه: پاسخ ساده‌ای برای این پرسش وجود ندارد. نارنگی ترکیبی از آب، فیبر محلول و نامحلول، ویتامین C، فلاونوئیدها، قندهای طبیعی و اسیدهای آلی است و هر یک از این اجزا می‌تواند به شکلی متفاوت بر دستگاه گوارش اثر بگذارد. اثر نهایی به مقدار مصرف، وضعیت روده فرد، میزان آب دریافتی روزانه، تنوع رژیم غذایی و بیماری‌های زمینه‌ای بستگی دارد. نارنگی از این منظر میوه‌ای قابل توجه است، چون هم آب قابل توجهی دارد و هم منبع فیبر است. 

مکانیسم‌های اثر نارنگی بر یبوست
۱ـ فیبر؛ مهم‌ترین عامل در رفع یبوست: نارنگی حاوی دو نوع فیبر است: فیبر محلول و فیبر نامحلول. اگرچه هر ۱۰۰ گرم نارنگی حدود ۱.۸ گرم فیبر دارد و این عدد در مقایسه با میوه‌هایی مثل گلابی یا کیوی کمتر است، نکته مهم این است که بیشتر افراد در طول روز چندین نارنگی مصرف می‌کنند و مجموع فیبر دریافتی می‌تواند قابل توجه باشد.
۲ـ محتوای بالای آب: نارنگی حدود ۸۵درصد آب دارد. نارنگی به دلیل داشتن آب فراوان، از این نظر میوه‌ای متـــــعـادل محــسوب می‌شود.
۳ـ ویتامین C و ارتباط آن با حرکات روده: درباره نقش ویتامین C در یبوست، پژوهش‌ها به نتیجه قطعی نرسیده‌اند، اما برخی مطالعات جمعیتی نشان داده‌اند که دریافت بالاتر ویتامین C با شیوع کمتر یبوست مرتبط است.
۴ـ فلاونوئیدهــــــا و پلی‌فنول‌هــــــا: نارنگی منبع فلاونوئیدهایی مانند هسپریدین و نوبیلتین است که این ترکیبات می‌توانند بر میکروبیوم روده اثر بگذارند.
۵ـ قندهای طبیعی و سوربیتول: نارنگی حاوی قندهای طبیعی و مقادیری سوربیتول است. سوربیتول یک الکل قندی است که در برخی میوه‌ها وجود دارد و اثر ملین ملایمی دارد.
۶ـ اثر اسیدهای آلی بر تحریک گوارش: اسید سیتریک و اسید مالیک موجود در نارنگی می‌توانند ترشح اسید معده و آنزیم‌های گوارشی را تحریک کنند.