آگاه: هر سه گزینه فوق‌الذکر هزینه‌های سیاسی سنگینی برای ترامپ دارد. بازگشت به جنگ، که ونس علنا آن را عامل شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان خواند، با نارضایتی رأی‌دهندگان از گرانی بنزین و فشار دموکرات‌ها در کنگره روبه‌رو می‌شود. مذاکره نیز در این شرایط پس از شکست انتخاباتی از موضع ضعف تلقی می‌شود و لذا برای ترامپ مطلوب نیست. گزینه سوم، تداوم محاصره و فشار اقتصادی، اگرچه مورد حمایت مقامات و مشاورانی چون اسکات بسنت و راتکلیف، وزیر خزانه‌داری و رئیس سیا است، ماه‌ها زمان می‌برد و نتایج فوری ندارد. بنابراین ترامپ در دام گرفتار شده و همین اختلافات داخلی، تصمیم‌گیری را به تعویق انداخته است.
از وضعیت برزخی خارج شویم
اما سکته و تعویق در جبهه دشمن، برای ما نیز گران تمام می‌شود. ما نیز باید از این وضعیت برزخی خارج شویم. وضعیت کنونی، وضعیت نه جنگ، نه صلح است؛ این حالت اگر چه برای دشمن خوشایند نیست اما برای ما نیز مطلوب نیست.
نکته مهم در اینجا آن است که خروج از وضعیت نه جنگ، نه صلح را به معنای تسلیم در برابر دشمن معنا نکنیم. اگر هم قرار است صلحی با دشمن شود، باید دانست که این صلح، کمترین قرابتی با تسلیم ندارد. صلح با دشمن یعنی عادی شدن شرایط کشور به اضافه رخت بربستن سایه جنگ برای همیشه از بالای سر کشور. دشمن خونخوار و سفاک ما، در شرایط فعلی، قصدی برای ترک مخاصمه و صلح به معنای ایرانی آن، ندارد. ترامپ در همین روزهای اخیر تصریح کرده که ساقط نکردن نظام ایران، در پایان دوره ریاست جمهوری‌اش، برای او به منزله شکست محسوب می‌شود. پس صلحی که مدنظر ایران است با صلح مدنظر دشمن، کیلومترها فاصله دارد؛ در اینجا تنها یک راه برای خروج از وضعیت برزخی فعلی می‌ماند و آن هم جنگ است.
استراتژی جنگ پیش‌دستانه
باید استراتژی جنگ پیش‌دستانه را در دستور کار قرار دهیم و متهورانه و سلحشورانه از خطوط قرمز دشمن بگذریم؛ در جنگ‌های ۱۲ روزه و ۴۰ روزه، دشمن ما را غافلگیر کرد؛ این بار ورق را برگردانیم و ما او را غافلگیر کنیم. اگر صبر کنیم، آنگاه استراتژی محاصره دشمن، شاید نتیجه دهد؛ آنگاه مجبور به تن دادن به صلح مدنظر دشمن یعنی همان تسلیم می‌شویم.
نباید تردید کرد که اگر ترامپ می‌توانست، تاکنون به ایران حمله مجدد کرده بود. بسیاری معتقدند ترامپ در روز چهارشنبه ۱۳ آبان که مشخص شد هم کنگره و هم سنا را به رقبای دموکراتش باخته است، باید به ایران حمله می‌کرد اما از آنجایی که ارتش آمریکا هنوز در حمله ناتوان است و اصطلاحا برنامه مشخصی برای تجاوز ندارد، پس تجاوز مجدد به ایران به تعویق افتاده است. در چنین شرایطی ما باید پیش‌دستانه به دشمن حمله کنیم.
اکنون به قول ترامپ سه ناو زیبای آمریکا در تیررس موشک‌های غران و کوبنده ما هستند؛ باید هر سه ناو را زیر ضربه ببریم سپس باید مهر و موم تنگه هرمز را سفت‌تر کنیم و اجازه عبور حتی یک قطره نفت هم ندهیم. آنگاه مشاهده خواهیم کرد که با رسیدن نفت به ۲۰۰ دلار و انبوه تابوت‌های روانه شده به واشنگتن، دشمن مجبور می‌شود عقب‌نشینی کند. اگر بخواهیم در حصار صبر استراتژیک بمانیم، تنها به یک خودکشی تدریجی دعوت شده‌ایم. تنها با تغییر قواعد بازی و انتقال از موضع دفاع به تهاجم پیش‌دستانه، می‌توان از سقوط در دام صلح تحمیلی جلوگیری کرد؛ چرا که دشمن، صلح را نه به مثابه آرامش، بلکه به مثابه مقدمه‌ای برای فروپاشی نظام می‌بیند.
نوبت موشک‌هاست
زمان سیاست‌بازی‌های فرسایشی به سر آمده است. اکنون نوبت زبان موشک‌هاست تا با صدای رعدآسای خود، سکوت مصلحت‌اندیشانه را بشکنند. ما نباید منتظر بمانیم تا سایه ناوهای دشمن بر آب‌های ما سنگینی کند؛ بلکه باید با ضربات دقیق و کوبنده، توان تهاجم آنها را در همان خلیج فارس به خاک و خاکستر تبدیل کنیم.اگر پیش‌دستانه نزنیم، پیش‌دستانه می‌خوریم. اگر از خطوط قرمز نگذریم، آمریکا از خطوط قرمز بیشتری علیه ما خواهد گذشت. ترامپ خود را در آستانه سقوط می‌بیند و نمی‌خواهد سرشکسته و کتک‌خورده بیرون برود. آن طرفی که اتفاقا دچار تنهایی و انزوای راهبردی شده ترامپ و دار و دسته‌اش هستند نه ایران. اگر می‌خواهیم بازدارندگی را احیا کنیم باید با آمریکا و دو سه تا از ایادی‌اش در منطقه تسویه حساب کنیم. اگر منتظر بمانیم تا دشمن زمان و مکان حمله را انتخاب کند، در واقع ما بازی را به او واگذار کرده‌ایم. بازدارندگی، نه در سایه تحمل تهدید، بلکه در آستانه خلق تهدید متقابل شکل می‌گیرد. هر روز تعویق، یک فرصت طلایی برای دشمن است تا حلقه محاصره را تنگ‌تر کند؛ پس باید پیش از آنکه این حلقه بسته شود، خودمان گره‌های آن را پاره کنیم.
امید دشمن به عملیات طرد اقتصادی
دشمن آمریکایی امید دارد تا پروژه طرد اقتصادی علیه ایران کارگر افتد و پس از ضعیف و نحیف شدن ایران از منظر اقتصادی، ضربات نظامی را وارد آورد. باید بازی را به هم بزنیم و از همین حالا ادوات و پایگاه‌ها و قوای تروریست دشمن را زیر ضربه ببریم. چندی پیش، اندیشکده رند، وابسته به دولت آمریکا گزارش داد که محاصره آمریکا علیه ایران و طرح موسوم به عملیات طرد اقتصادی، عموما در مسیری قرار دارد که ایالات متحده می‌خواهد. اقتصاد ایران در حال فروپاشی است. ارز آن به تازگی با نرخ ۲.۵ میلیون ریال به ازای هر دلار معامله شده است، افتی چشمگیر نسبت به سال ۲۰۲۴. نرخ تورم ایران نیز اخیرا تقریبا به ۹۰ درصد رسیده و تورم مواد غذایی تقریبا ۱۳۰ درصد است. علاوه بر این، ذخایر نفتی شناور ایران اکنون تخلیه شده و فروش نفتی در کار نیست؛ این امر فشار بر اقتصاد ایران را بیشتر می‌کند. باید به عملیات طرد اقتصادی، زمان بیشتری داد تا پس از حصول نتایجش، متغیر نظامی را وارد ماجرا کرد.
همانطور که مشاهده شد، اندیشکده‌های دشمن، سناریوی آمریکا را افشا کرده‌اند و اگر این قبیل افشاگری‌ها نیز نبود، کاملا نیت دولت ترامپ در قبال ایران، قابل پیش‌بینی بود. بر همین اساس باید نقشه دشمن را تخریب کنیم و بازی را به هم بزنیم؛ راه این کار عملیات پیش‌دستانه علیه مواضع و منافع مادی و غیرمادی دشمن است.
نظر شما