۱ آذر ۱۴۰۵ - ۱۱:۱۷
کد مطلب: ۲۷٬۲۱۸

در پانزدهمین روایت از ستون «مقاومت زنانه»، ماجرای پیرزن بیمار بوشهری را می‌خوانید که با وجود سرطان و بی‌حرمتی‌ها، تمام دلخوشی‌اش حضور در میدان و پای‌بندی به آرمان‌ها بود؛ روایتی تلخ از قراری که پیش از دیدار در خانه او سر آمد و آرزوی آخرین تماشای میدان، بر دلش ماند.

آگاه: اولین بار ورودی میدان دیدمش. اولین روزهای فروردین. خودش بود و همسر نابینایش. تا سر صحبت را باز کردم گفت که سرطان دارد و به سختی خودش را می‌رساند میدان. بعدها یک دوست دیگرمان هم از او گفت. فیلمش را که دیدیم متوجه شدیم همان پیرزن است.
آخرین بار سمیه از او نوشت. پیرزن شرح حال مفصل‌تری برایش تعریف کرده بود. روایتش هم خیلی گرفت. آن شب فهمیدیم هر شب از چاه‌خانی می‌آید بوشهر. بین راه بی‌حرمتی هم دیده. راننده‌ای که فهمیده بود پیرزن اهل میدان است پیاده‌اش کرده بود و چوب پرچمش را شکسته بود. غم خودش را نداشت. بی‌حرمتی به پرچم عذابش می‌داد.
من شماره دخترش را داشتم و سمیه شماره خودش را. دورادور حالی و احوالی. مدتی توی میدان ندیدیمش. انگار یک جای روایت‌هامان می‌لنگید. دخترش پیام داد: «حال مامانم خیلی بد شده. نمی‌تونه بیاد میدون. تنها آرامشش شنیدن صدا بچه‌های شماست.»
قرار شد برویم خانه‌شان. منتظر روزی بودیم که با برنامه همه ما جور دربیاید. دختر می‌گفت: «جون نداره ولی همش تو فکر میدونه.» دلمان با پیرزن بود ولی زمان با ما نبود. منتظر برنامه‌های ما نایستاد. پا روی گاز گذاشت و پیامک دختر را به ما رساند. همین سه کلمه: «مادرم فوت کرد.» و کاش پیام بعدی را نداده بود: «تمام حرفش دیدن شماها بود. آرزوش دوباره به میدون اومدن بود.» بغضم ترکید و احتمالا بغض همه اهالی گروه که پیام را برایشان فوروارد کرده بودم.
تسلیت گفتم. پر از غم بودم و پر از شرم که چرا نشد که بروم و ببینمش. دختر هم‌جنس مادر بود و بزرگوار. برایم از مادر گفت.
از شب‌هایی که می‌آمد میدان و اهالی خانه اصرار می‌کردند: «تو که مریضی نرو.» مادر سر بلند می‌کرد و می‌گفت: «من اگه نرم مریضم.» گفت که مادرم بعد از تمام سختی‌های زندگی تنها دلخوشی‌اش میدان بود و پای حرف آقا ماندن. روزهای آخر مادر اصرار کرده بود باید برود میدان. خوابیده بود عقب ماشین و تا بوشهر آمده بودند. نا نداشت پیاده شود. دختر گفت: «چند خانم توی میدون پیدا کردم تا بیان پیشش. مادر با دیدنشون جون گرفت. رمق صداش برگشت.»
دختر می‌گفت خجالت کشیده با ما تماس بگیرد. اندوهش ماند برای ما. کاش خبر داشتیم و خودمان تماس گرفته بودیم. گفت: «اون شب که برگشت بعد از مدت‌ها خوشحال بود.»
قبل از مرگش هم چند بار دخترش را صدا زده. پدر که نابینا است فقط خانه بوده. می‌خواسته آخرین بار میدان را ببیند. دختر آن ساعت خانه نبود. آرزویش ماند به دل مادر و حسرتش به قلب دختر. مادر رفت...
برای ما از او چند عکس و مصاحبه مانده و تکه‌ای از وصیت‌نامه‌اش که آنجا هم میدان را صدا می‌زند.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.