آگاه: طرف مهاجم با نام‌های عملیاتی پرادعای «خشم حماسی» و «غرش شیران» پا به میدان گذاشته، اما محاسبه‌اش درباره زمان فروپاشی اراده ملی ایرانیان اشتباه از آب درآمده است. سرنگونی هواپیماهای متجاوز و شلیک موج‌های پیاپی موشک‌های بالستیک به سوی اهداف دشمن، تنها بخشی از تصویر بزرگ‌تری است به نام «دفاع از میهن».
چرا مقاومت تنها گزینه است؟ نخست آنکه دشمن نه به دنبال آتش‌بس، که در پی تغییر معادلات قدرت در منطقه و تضعیف بنیان‌های دفاعی ایران است. گزارش‌ها حاکی از آن است که تلاش میانجی‌گرایانه کشورهایی نظیر عمان و مصر نه تنها با بی‌اعتنایی کاخ سفید، که با مخالفت قاطع تهران مواجه شده است؛ چرا که تجربه ثابت کرده در برابر گرگ، قرارداد ذبح معنا ندارد. مقام‌های ارشد کشور به‌صراحت اعلام کرده‌اند «قطعا به دنبال آتش‌بس نیستیم» و پاسخ به تجاوز، به بازه زمانی مشخصی محدود نخواهد بود.
دوم آنکه راهبرد نظامی جمهوری اسلامی، برخلاف تصور سطحی ناظران، براساس «جنگ فرسایشی» طراحی شده است. ما به‌خوبی می‌دانیم که در یک جنگ متعارف کلاسیک، توانمندی‌ها با ابرقدرتی چون آمریکا قابل مقایسه نیست، اما تاریخ هشت سال دفاع مقدس به ما آموخت که می‌توان با اتکا به ایمان، ابتکار و دانش بومی، دشمن را در باتلاقی از هزینه‌های بی‌پایان گرفتار کرد. تخلیه ذخایر موشک‌های رهگیر گران‌قیمت پدافندی آمریکا و اسرائیل در برابر انبوه پهپادها و موشک‌های ایرانی، دقیقا همان برگ برنده‌ای است که معادلات را به نفع ما تغییر می‌دهد.
سوم، بستن تنگه هرمز و تاثیر آن بر اقتصاد جهانی، اهرم فشار بی‌بدیلی است که دشمن را وادار به محاسبه دوباره کرده است. بی‌عملی در برابر تجاوز، یعنی از دست دادن همین اهرم‌ها و عقب‌نشینی تا خطوطی که دیگر خط قرمزی برای دفاع باقی نگذارد.
مهم‌تر از همه، انسجام داخلی است. در شرایطی که رهبری دچار تغییر شده و فشار حداکثری از هر سو بر کشور تحمیل می‌شود، هرگونه تردید یا صدای پراکنده، به مثابه سوخت‌رسانی به اراده متجاوز برای تجزیه ایران است. نخبگان و آحاد ملت باید بدانند که امروز، وحدت حول محور دفاع از کشور، یک وظیفه ملی و تاریخی است. ما هرگز آغازگر جنگی نبوده‌ایم، اما در برابر زورگویی، جز ایستادگی، راهی نمی‌شناسیم. تجربه تلخ کشورهایی که تسلیم‌شدن را به مقاومت ترجیح دادند، پیش چشم جهانیان است. جنگ طولانی و پرهزینه خواهد بود، اما بدیل آن، تسلیمی خفت‌بار است که نسل‌های آینده هرگز آن را بر ما نخواهند بخشید.