آگاه: پرونده سیاه آمریکاییها، آکنده از نقض آشکار حقوق بشر و پایمال کردن حرمت و کرامت انسان و تضعیف حقوق ملتهای مظلوم است. استعمار و استثمار ملتها، طراحی و اجرای کودتاها، راهاندازی انقلابهای رنگین، حمایت مالی و تسلیحاتی از گروههای تروریستی و پشتیبانی اطلاعاتی و رسانهای برای سرنگونی دولتهای مردمی و مستقل، همه و همه بخش جداییناپذیر از استراتژی کلان کاخ سفید است.
بیش از ۱۰۰ مداخله مستقیم نظامی
در یک قرن اخیر، آمریکاییها بیش از صد بار مداخله نظامی مستقیم در نقاط مختلف جهان داشته و صدها کودتا و نقشه براندازی علیه دولتهای ملی و مردمی را طراحی و اجرا کردهاند. واقعیت این است که جنایت، کشتار و تجاوز، نه یک استثنا، بلکه خوی ذاتی و ساختار مستکبرانه آمریکا را تشکیل میدهد و آنچه را که تحت عنوان فریبنده لیبرال دموکراسی به جهان معرفی میکنند، در عمل به خون پاک هزاران بیگناه آغشته شده و چهره حقیقی خود را به عنوان بزرگترین ناقض حقوق بشر آشکار ساخته است.
ملت مظلوم ایران، بیگمان یکی از قربانیان اصلی حقوق بشر آمریکایی به شمار میرود. دولتهای متمادی ایالات متحده، اعم از دموکرات و جمهوریخواه، در دشمنی با نظام جمهوری اسلامی و ملت شریف ایران، هرگز کوتاهی نکرده و هیچگونه خستی به خرج ندادهاند؛ ریشه این خصومت دیرینه، چیزی جز ماهیت اسلامی نظام، استقلال همهجانبه و پیشرفتهای چشمگیری نیست که ملت ایران در سایه انقلاب به آن دست یافته است. از بدو پیروزی انقلاب اسلامی تا امروز، آمریکا از هیچ جنایتی علیه این ملت فروگذار نکرده است؛ تحریک و تجهیز رژیم بعث عراق به انواع سلاحهای پیشرفته و کشتار جمعی برای حمله به ایران، حمله نظامی به طبس، جنایت هولناک ناو آمریکایی وینسنس در سرنگونی هواپیمای مسافربری جمهوری اسلامی ایران و به شهادت رساندن ۲۹۰ غیرنظامی، اعمال تحریمهای ظالمانه و غیرقانونی و فشارهای اقتصادی گسترده، حمایت، سازماندهی و هدایت مخالفان نظام و گروهکهای تروریستی نظیر منافقین، فضاسازی سیاسی و تبلیغاتی گسترده و جنگ روانی علیه نظام اسلامی، اختصاص بودجههای کلان برای مقابله با انقلاب اسلامی و کارشکنیهای گسترده در مسیر دستیابی جمهوری اسلامی به فناوری هستهای صلحآمیز. اینها و صدها مورد مشابه دیگر، به روشنی عمق خصومت و دشمنی رژیم آمریکا را با ملت سرافراز و عزتمند ایران اسلامی به نمایش میگذارد.
جنایات آمریکا در جنگ ۱۲ روزه
اما در یک سال اخیر، ملت ایران بیش از هر زمان دیگری به عمق دشمنی و خصومت آمریکا و حقیقت تلخ حقوق بشر آمریکایی آگاهی یافته است. جنگ ۱۲ روزه، پروژه بیثباتی تروریستی در دی ۱۴۰۴ و تجاوز نظامی مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی که از نهم اسفند ۱۴۰۴ با شهادت رهبر انقلاب اسلامی آغاز شد، همگی تنها گوشهای از جنایتهای آمریکاییها، علیه جمهوری اسلامی ایران به شمار میروند؛ جنایتهایی که سبب رقم خوردن طیف گستردهای از موارد نقض فاحش حقوق بشر علیه مردم کشورمان شد. در جریان جنگ تحمیلی ۱۲ روزه، بسیاری از اصول و ارزشهای حقوق بشری و قواعد حقوق بشردوستانه از جمله حق حیات، حق بهداشت و سلامتی، حق امنیت فردی، حقوق زندانیان (در نتیجه حمله وحشیانه به زندان اوین)، شهادت خبرنگاران و تخریب مکان رسانه ملی (در نتیجه حمله به ساختمان خبر صداوسیما)، حق آزادی و امنیت شغلی و اصل تفکیک (در نتیجه حملات گسترده به بیمارستانها، ساختمان هلالاحمر، زندان اوین، مراکز درمانی و اماکن مسکونی و عمومی)، اصول تناسب و احتیاط به طور آشکار نقض شد. در این تجاوز، ۱۱۰۰ شهروند ایرانی شامل ۱۰۲ زن، دهها کودک و نوجوان و ۱۴ تن از نخبگان علمی به شهادت رسیدند و بیش از ۵۶۰۰ نفر مجروح و مصدوم شدند که عمدتا شهروندان غیرنظامی از جمله زنان، کودکان، سالمندان، معلولین و کادر درمانی و بهداشتی بودند.
با این حال، آمریکا و رژیم صهیونیستی در جنگ تحمیلی ۱۲ روزه علیه ایران، با وجود هزینههای مادی و معنوی بسیار سنگین و عبور از همه خطوط قرمز بینالمللی، سیلی بسیار محکمی خوردند و طراحی حداقل ۲۰ ساله آنان برای تغییر نظام در ایران به گل نشست؛ بهگونهای که حدود ۶ ماه پس از آن، طرح دوم خود را کلید زدند. مواضع صریح ترامپ و نتانیاهو و دیگر مقامات آمریکایی و صهیونیستی در حمایت از اغتشاشگران در ایران و اعتراف صریح رئیسجمهور متوهم آمریکا برای تسلیح گروههای تجزیهطلب و تروریستی برای ایجاد اغتشاش و خیال خام براندازی نظام اسلامی، تردیدی باقی نگذاشت که اغتشاشگران مسلح و تروریستها -که بر موج اعتراضات سوار شده بودند- پیادهنظام آمریکا و رژیم صهیونیستی برای تحقق اهداف جنگ ناکام ۱۲ روزه علیه ایران بودهاند.
شبه کودتای دی
در فتنه دی، آمریکا و رژیم صهیونیستی سعی کردند با زمینهسازی برای تبدیل اعتراض بخشی از مردم به مشکلات اقتصادی و معیشتی -که اتفاقا خود آمریکا با تحریمهای ظالمانه و کور از بزرگترین عوامل ایجاد این مشکلات بودند- به اغتشاش و بحران و جنگ داخلی، در پی آن بودند که مردم ایران را که سرمایه و پشتوانه بزرگ نظام اسلامی هستند، در مقابل نظام قرار دهند و با کشتهسازی انبوه و به قتل رساندن ایرانیان به دست عوامل تروریستی و متهمسازی نظام، چهره جمهوری اسلامی ایران را در افکار عمومی بینالمللی تخریب و زمینه ایجاد اجماع علیه ایران را در بین دولتها و سازمانهای بینالمللی فراهم کنند! البته نتیجه این آتشافروزی نیز، شکستی دیگر برای آنان و رقم خوردن یومالله ۲۲ دی برای ملت ایران و نظام جمهوری اسلامی بود. به این ترتیب، آمریکا به همراه رژیم صهیونیستی، شکست دیگری را از ملت سرافراز و مقتدر ایران دریافت کردند.
کودککشی آمریکاییها
پس از پروژه شکستخورده براندازی در دی ۱۴۰۴، رژیم آمریکا و صهیونیستی با نقض فاحش حقوق و قواعد بینالمللی، سومین جنگ تحمیلی علیه مردم ایران را آغاز کردند. این تجاوز که با بهانه دروغین کمک به مردم ایران توجیه میشد، در نخستین روز خود، جنایتی هولناک را رقم زد. جنگندههای آمریکایی مدرسه دخترانه شجره طیبه در شهر میناب را هدف قرار دادند؛ در حالی که دولت جمهوری اسلامی ایران بلافاصله با آغاز تجاوز، تمامی مدارس و مراکز دولتی را برای حفظ جان شهروندان تعطیل کرده بود، متجاوزان حتی فرصت تعطیلی کامل و بازگشت دانشآموزان به آغوش خانوادههایشان را ندادند.
مدرسه در حال تعطیلی بود و دانشآموزان، معلمان و کادر مدرسه منتظر رسیدن خانوادهها برای تحویل فرزندانشان بودند که در یک حمله وحشیانه دو مرحلهای و کاملا عامدانه، ۱۶۸ نفر از آنان به خاک و خون کشیده شدند و ساختمان مدرسه به کلی تخریب شد. اما جنایت متجاوزان به این فاجعه محدود نشد؛ در این تجاوز، نقضهای فاحش حقوق بینالملل بشردوستانه در ابعاد گستردهای به وقوع پیوست. بیمارستانها، میراث فرهنگی و آثار تاریخی، مراکز علمی و دانشگاهها، انستیتو پاستور و زیرساختهای حیاتی غیرنظامی، همگی هدف حملات وحشیانه قرار گرفتند.
بیش از ۳۰ دانشگاه و مرکز آموزش عالی در نقاط مختلف کشور مورد حمله مستقیم واقع شدند. بیتردید، حملات عمدی و بدون تفکیک به مراکز غیرنظامی، بهویژه دانشگاهها و موسسات آموزشی و درمانی، مصداق بارز جنایت جنگی و نقض بنیادین هنجارهای آمره است؛ ماده ۵۲ پروتکل اول الحاقی به کنوانسیونهای چهارگانه ژنو (۱۹۷۷) به صراحت، اهداف و تاسیسات غیرنظامی از جمله مراکز علمی، فرهنگی و آموزشی را از حمایت مطلق برخوردار دانسته و هرگونه حمله به آنها را جنایت جنگی محسوب میکند. علاوه بر این، حملات وحشیانه به انبارهای نفتی تهران و کرج، آلودگی گسترده زیستمحیطی را به همراه داشت که در نتیجه آن، بخشهایی از این دو شهر زیر لایهای از دود و آلایندهها قرار گرفت؛ این اقدام، نقض جدی حق حیات، سلامت، بهداشت و محیط زیست سالم شهروندان را به مخاطره انداخته و مصداق آشکار جنایت جنگی و جنایت علیه محیط زیست به شمار میرود.
جنایات وحشیانه و ضدانسانی و نقضهای فاحش حقوق بشری آمریکاییها و صهیونیستها در جریان دو جنگ تحمیلی علیه ایران و اغتشاشات دی، بیش از هر زمان دیگری واقعیتهای تلخ و پنهان حقوق بشر آمریکایی را افشا ساخت و چهره حقیقی مدعیان دروغین این مکتب را بیپرده به نمایش گذاشت. همان کشورها و رژیمهایی که در عرصه دیپلماسی و رسانه، شعار انساندوستی، آزادی و عدالت سر میدهند، در میدان عمل، از هیچ اقدام جنایتکارانهای برای نابودی انسانها، ویرانی سرزمینها و زیر پا گذاشتن اصول اخلاقی و انسانی فروگذار نمیکنند.
این رژیمها با جنایات وحشیانه و فاجعهباری که در غزه و لبنان و دیگر کشورهای منطقه مرتکب میشوند، ارزشهای انسانی، آزادی، صلح و عدالت را به مسلخ برده و نابود ساختهاند. کودکان بیگناه غزه که در آغوش مادرانشان به خاک و خون کشیده میشوند، بیمارستانهایی که هدف بمباران قرار میگیرند، مدارسی که بر سر دانشآموزانشان ویران میشوند و خانوادههایی که در کنار یکدیگر به شهادت رسانده میشوند، همگی شاهدانی واضح بر جنایتهای بیسابقه توسط شقیترین موجودات روی زمین هستند که در تاریخ معاصر بشریت کمنظیر است.
فجایع اسفناک غزه، لکه ننگی بر پیشانی تمدن غرب و آزمونی بزرگ برای ادعای دروغین آنان در دفاع از حقوق بشر است؛ آزمونی که در آن، جامعه بینالمللی با چشمانی باز، نظارهگر سکوت معنادار یا همراهی فعالانه قدرتهای غربی با جنایتکارترین رژیم تاریخ بوده است. این جنایتها به روشنی نشان داد که حقوق بشر برای آنان هیچگاه یک ارزش ذاتی و جهانی نبوده، بلکه ابزاری است برای اعمال فشار بر مخالفان و توجیه جنایتهای خودشان؛ هرجا که منافعشان اقتضا کند، حقوق بشر را به دست فراموشی میسپارند و هرجا که نیاز داشته باشند، آن را سپری برای متهمسازی دیگران قرار میدهند. امروز وجدانهای بیدار عالم، این ریاکاری عریان را به خوبی درک کردهاند و میدانند که پشت نقاب لیبرالدموکراسی، جز خونریزی، استثمار و سلطه بیرحمانه چیزی نهفته نیست.
ایالات متحده نهتنها در عرصه بینالملل، بلکه در داخل مرزهای خود نیز سابقهای تاریک و آکنده از نقض گسترده حقوق بشر دارد؛ تبعیض نژادی، خشونت سیستماتیک پلیس، نقض حقوق زندانیان، بیعدالتی در نظام قضایی و رفتارهای تبعیضآمیز علیه زنان و کودکان، همگی نشانههای روشنی از نقض حقوق بشر در کشوری هستند که بیش از هر کشور دیگری دم از عدالت و آزادی میزند، اما در عمل، خفقان و بیعدالتی علیه مردم خود را نهادینه ساخته است. سرکوب وحشیانه دانشجویان معترض به جنایات رژیم صهیونیستی در دانشگاههای آمریکا، که تنها به جرم دفاع از مظلومان غزه با بازداشت و برخورد خشن پلیس مواجه شدند، آشکار ساخت که حقوق بشر و آزادی بیان، هیچ جایگاهی در نظر و عملکرد حاکمان آمریکایی ندارد. اینک وقت آن است که جهان از خواب غفلت بیدار شود و فریاد مظلومان را به جای فریفته شدن به شعارهای پوچ و دروغین حقوق بشری آمریکایی، بشنود و در برابر جنایات این رژیمها، با تمام توان مقاومت و ایستادگی کند!
نظر شما