آگاه: این خشم، زخمی پنهان است. وقتی مردم تلاش می‌کنند اما نتیجه دلخواه نمی‌بینند، وقتی احساس می‌کنند حرف‌شان شنیده نمی‌شود و آنچه از مسئولان می‌شنوند قابل اتکا نیست، این احساس را در خود نگه می‌دارند. روانشناسان می‌گویند خشم فروخورده اگر راهی برای بیان سالم پیدا نکند، به ناامیدی، افسردگی یا حتی بروزهای ناگهانی تبدیل می‌شود. ما همه این درد را می‌شناسیم. درد کارگری که شب با نگرانی به خانه برمی‌گردد، معلمی که از آینده دانش‌آموزانش دل‌نگران است، جوانی که آرزوهایش به تاخیر افتاده و مادری که برای تامین نیازهای فرزندانش می‌جنگد. اینها دردهای مشترک ما هستند.
اما راه التیام این زخم چیست؟ راهش نه نادیده گرفتن است و نه فشار بیشتر. راهش گفت‌وگوی واقعی، توضیح صادقانه و نزدیک شدن قلب‌ها به هم است. بهترین مسیر، از طریق رسانه و ارتباط مستقیم با مردم پیش می‌رود.
نخست لازم است رسانه ملی به مردم برگردد. رسانه ملی باید دوباره خانه مشترک همه ایرانیان شود. باید از حالت رسمی و یک‌طرفه خارج و به صدای واقعی مردم تبدیل شود. برنامه‌هایی که زندگی واقعی مردم را نشان می‌دهد، دردهایشان را بدون فیلتر روایت می‌کند و موفقیت‌های کوچک و بزرگ جامعه را جشن می‌گیرد. وقتی مردم خودشان را در رسانه ملی ببینند، احساس تعلق می‌کنند و خشم‌شان آرام می‌گیرد.
خبر دست اول و سریع بدهد. رسانه ملی باید اولین مرجع قابل اعتماد برای اخبار باشد. خبر را سریع، دقیق و بدون تاخیر منتشر کند تا شایعه و اخبار جعلی جایی نداشته باشد. مردم وقتی بدانند که می‌توانند به رسانه خودشان اعتماد کنند و زودتر از همه‌جا خبر درست را از آنجا بگیرند، احساس امنیت و همراهی بیشتری می‌کنند. توضیح شفاف و همدلانه به مردم، در میان مسئولان رواج پیدا کند. مسئولان باید با زبانی ساده و صمیمی، وضعیت را توضیح دهند. بگویند چه مشکلی وجود دارد، چرا پیش آمده، چه کارهایی در حال انجام است و چه زمانی نتیجه می‌دهد. این توضیحات باید مداوم و صادقانه باشد تا مردم احساس کنند کسی دردشان را می‌فهمد. ضمنا باید نتیجه هم در زمان اعلام شده حاصل شود.
مسئولان در همه سطوح باید ارتباط با مردم را از طریق رسانه یاد بگیرند، رسانه را بفهمند و استفاده از آن را بشناسند. مسئولی که متوجه نباشد حرکات و گفتارش در رسانه ثبت و ضبط می‌شود، مطمئنا دچار خطاهای عمدی و سهوی متعدد رسانه‌ای خواهد شد. حضور در برنامه‌های زنده، پاسخ مستقیم به سوالات شهروندان، گفت‌وگوی رودررو و بدون تشریفات و استفاده حرفه‌ای از فضاهای مجازی با دانش به عاملیت فرد، از ملزومات یادگیری برای تمام مسئولان است. وقتی مردم ببینند مسئول‌شان صحیح حرف می‌زند، حرفش قابل اتکاست و تناقض ندارد و می‌توان آن را سنجید، اعتماد برمی‌گردد. ما همه در یک خانواده بزرگ به نام ایران هستیم. وقتی رسانه واقعا ملی شود، وقتی خبر سریع و درست به مردم برسد، وقتی مسئولان با مردم حرف بزنند و دردشان را بفهمند، خشم فروخورده جای خود را به امید، اعتماد و همکاری می‌دهد. این راه، راه همدلی است، راه نزدیکی است، راهی که جامعه را قوی‌تر و متحدتر می‌کند. ایران ما شایسته آرامش است، شایسته آن است که هر شهروندی با اطمینان و افتخار به آینده نگاه کند.