آگاه: «بنده قاطعانه اعلام می‌کنم که ارتکاب هر آنچه به‌ضرر انسجام اجتماعی باشد، ممنوع است.»پیام رهبری به مناسبت هفته دولت   ۶/شهریور/۱۴۰۵  
شاید بتوان گفت از ابتدای زعامت رهبر انقلاب تا به امروز اگر بخواهیم یک فراز و جمله ‌اصلی را به عنوان یکی از مهمترین رهنمودهای ایشان مورد اشاره قرار دهیم؛ جمله بالاست. چرا این جمله دارای اهمیت استراتژیک و اساسی است؟
۱. تبدیل «انسجام» از یک هدف، به یک «خط قرمز»:‌اهمیت استراتژیک این جمله در قاطعیت لحن آن است. عبارت «ممنوع است» در ادبیات سیاسی و حکمرانی، عبور از توصیه و ورود به حوزه حکم حکومتی یا تعیین خط قرمز غیرقابل ‌تغییر است. این یعنی انسجام اجتماعی در اینجا «پیش‌نیاز بقا و پیشرفت» تلقی شده است.
۲. پیش‌شرط «قدرت ملی»:‌رهبر انقلاب همواره بر این نکته تاکید دارند که دشمن برای ضربه زدن به جمهوری اسلامی، از استراتژی «تفرقه» استفاده می‌کند. انسجام اجتماعی، سپر دفاعی در برابر مداخلات خارجی و نفوذ دشمن است. وقتی جامعه‌ای منسجم باشد، پروژه‌های «دوقطبی‌سازی» (مانند دوقطبی‌های قومی، مذهبی، طبقاتی یا سیاسی) شکست می‌خورند. بنابراین، تاکید بر انسجام، در واقع تاکید بر «مصون‌سازی ایران» است. دشمن وقتی موفق می‌شود که شکاف‌ها را به گسل‌های امنیتی تبدیل کند؛ پس «ممنوع کردن» آنچه به ضرر انسجام است، خنثی‌کننده اصلی‌ترین نقشه دشمن است.
۳. فراهم‌سازی بستر برای «پیشرفت و حل مشکلات»:‌پیشرفت کشور در گرو کارآمدی است و کارآمدی بدون «همدلی و مشارکت عمومی» محقق نمی‌شود. اگر جامعه دچار تفرقه و تشنج دائمی باشد، انرژی نخبگان، دستگاه‌های اجرایی و مردم به‌جای صرف شدن در مسیر توسعه، تولید و حل مشکلات اقتصادی، صرف اصطکاک‌های بیهوده سیاسی و اجتماعی می‌شود.
۴. مدیریت «تنوع و تکثر» در عین وحدت: ایران کشوری با تنوع قومی، مذهبی، فرهنگی و سلایق سیاسی است. اهمیت این رهنمود در این است که رهبر انقلاب همواره «تکثر» را یک فرصت می‌دانند، به شرطی که به «تفرقه» منجر نشود.
۵. مسئولیت‌پذیری نخبگان و مسئولان: وقتی «هر آنچه به ضرر انسجام است» ممنوع می‌شود، بار سنگینی بر دوش مسئولان، رسانه‌ها و تریبون‌داران قرار می‌گیرد. هر کلمه، توئیت یا تصمیمی که منجر به ناامیدی مردم، دلسردی نسبت به آینده یا تحریک هیجانات مخرب علیه یکدیگر شود، با این معیار رهبری، در زمره «ممنوعات» قرار می‌گیرد. این یعنی ایشان از مسئولان «بلوغ سیاسی» و «سعه‌صدر» می‌خواهند.
با توجه به این موارد حائز اهمیت است تا مسئولان امر، نخبگان و سیاست‌گذاران برای تحقق این امر مهم موارد زیر را به عنوان محورهای عملیاتی در نظر بگیرند:
الف) پایش مستمر «وضعیت انسجام ملی»: انسجام ملی یک متغیر سیال است و نیاز به سنجش دائمی دارد. باید به هر نحو که شده است این موضوع مورد توجه و اقدام قرار می‌گیرد.
ب) تقویت «هویت‌های مشترک فراتر از سلایق سیاسی و اجتماعی»: تمرکز مداوم بر تفاوت‌های سیاسی، فکری و اجتماعی ذره ذره انسجام را نابود می‌کند. باید فکر جدی در مسئولین امر باشد تا این موضوع را در لایه‌های مختلف جامعه تقویت کنند.
ج) نظارت هدفمند و برنامه‌دار بر «شبکه‌های اجتماعی»: فضای مجازی در حال حاضر یکی از اصلی‌ترین میدان‌ها و عرصه‌ها برای گسست اجتماعی است. نباید آن را رها کرد و بدون ضابطه بگذاریم تا مسیر خودش را برود. راهی نیست جز شناختن ریشه‌های ضد انسجام در فضای مجازی و مقابله با آنها.
د) طراحی چارچوب برای اجرای نقد سازنده:‌فضای نقد سازنده باید با تخریب متفاوت شود. این مقوله نیازمند یک چارچوب واقعی است. نه فقط برای امروز بلکه سال‌هاست که چنین مقوله‌ای هزینه‌های فراوانی در پی داشته است.