آگاه: اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران در گفت‌وگویی تلویزیونی در پاسخ به ادعاها و فضاسازی‌های رسانه‌ای پیرامون متهم کردن نیروهای مسلح به نقض تفاهم‌نامه و موضع دستگاه دیپلماسی در این خصوص اظهار کرد: متاسفانه تمایل به خودشماتتی یکی از پیامدها و نشانه‌های جنگ شناختی و رسانه‌ای دشمن است. برخی واقعیت‌ها آنچنان آشکار است که نیاز چندانی به توضیح ندارد؛ ما با طرفی مواجه هستیم که کارنامه پیمان‌شکنی آن در طول سال‌های گذشته نه فقط برای مردم ایران، بلکه برای تمام جامعه جهانی کاملا روشن است. خروج بی‌دلیل از برجام در سال ۲۰۱۸، سندی که پشتوانه قطعنامه فصل هفتمی شورای امنیت را داشت، گواهی بر این مدعاست. بقایی با اشاره به رفتار خصمانه طرف مقابل طی ماه‌های اخیر تصریح کرد: بی‌انصافی در حق خود و مردم است اگر تحولات را مقطعی ارزیابی کنیم و رخدادها را از یاد ببریم. در کمتر از ۹ ماه، جمهوری اسلامی ایران دو بار درست در حین انجام مذاکرات دیپلماتیک، هدف تعدی و تجاوز نظامی قرار گرفت؛ بنابراین مگر می‌توان واقعیت این رفتارها را کتمان کرد؟
وی در تشریح ماجرای ادعایی تعرض به سه شناور و سوءاستفاده از آن برای برهم زدن توافقات گفت: در مورد ادعای حمله به سه کشتی، اساسا جزئیات و اسناد اثبات‌شده‌ای وجود ندارد و تردیدهای جدی درباره اصل و نحوه وقوع آن مطرح است. اما حتی به فرض صحت چنین رخدادی، سندی که حاصل هفته‌ها مذاکره فشرده پس از یک جنگ خشن و پرآسیب بوده، چگونه می‌تواند با چنین بهانه‌ای کنار گذاشته شود؟ طرف‌های مقابل مدعی هستند این شناورها متعلق به سه کشور منطقه بوده‌اند؛ پرسش اینجاست که این کشورها با اشراف به بند ۵ یادداشت تفاهم و آگاهی از ناامنی مسیر جنوبی، چرا در شرایطی که ایران تمهیدات لازم برای تردد از مسیر امن را مهیا کرده بود، اجازه عبور از مسیر ناامن را دادند؟ آیا این اقدام جز با هماهنگی سنتکام صورت گرفته است؟
سخنگوی دستگاه دیپلماسی با نامتناسب خواندن واکنش آمریکا تاکید کرد: حتی در صورت بروز نقض، سازوکارهایی برای بررسی و گفت‌وگو پیش‌بینی شده بود. اینکه طرف مقابل در گام نخست تفاهم را خاتمه‌یافته بداند، محاصره دریایی را بازگرداند و تمام تعهدات خود را نقض کند، آشکارا نشان می‌دهد که این اقدام واکنشی فوق‌العاده نامتناسب بوده و واشنگتن از قبل زمینه را برای بهانه‌جویی آماده کرده بود تا از تفاهمی که منافعش را تامین نمی‌کرد خارج شود.
سخنگوی وزارت امور خارجه در پاسخ به سوالی درباره دغدغه‌ها پیرامون ادبیات دیپلماتیک و این نگرانی که مبادا فضای دیپلماسی عمومی این پیام نادرست را منتقل کند که اوضاع رو به تنش‌زدایی می‌رود در حالی که طرف آمریکایی تمایلی به عقب‌نشینی از اقدامات خود ندارد، اظهار کرد: همه ما در این نگرانی سهیم هستیم که مبادا برداشت طرف مقابل غیر از آن چیزی باشد که مد نظر ماست؛ بنابراین قطعا هیچ سیگنالی نباید داده شود جز سیگنال قدرت و اقتدار که مبنایی کاملا واقعی دارد. وی درباره چرایی حضور هیات عالی‌رتبه کشورمان در مقر سازمان ملل تصریح کرد: حضور در نیویورک برای نمایندگان ایران مطلقا هیچ جذابیتی ندارد، اما آنجا سنگری است که نباید رها شود. شرکت جمهوری اسلامی ایران در نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد یک حق قانونی است و کسی در این زمینه به ما لطفی نکرده است؛ چرا که ایران یکی از ۵۰ کشور موسس سازمان ملل متحد محسوب می‌شود. سخنگوی دستگاه دیپلماسی با اشاره به گذشت هفت ماه از تقابل‌ها و جنایات اخیر علیه کشورمان افزود: وظیفه داریم در مهم‌ترین رویداد بین‌المللی حاضر شویم تا به عنوان نمایندگان این ملت، حقانیت مردم ایران را به گوش جهانیان برسانیم. این در شرایطی است که طرف مقابل از تمام ابزارها برای ممانعت از حضور هیات ایرانی استفاده کرد؛ از اظهار نظرهای سخیف و تبلیغات رسانه‌ای گرفته تا سوءاستفاده از تعهدات خود به عنوان دولت میزبان از طریق ایجاد تاخیر در صدور روادید یا خودداری از صدور ویزا برای شماری از اعضای هیات. وی خاطرنشان کرد: این دست کارشکنی‌ها و تبلیغات منفی هرگز باعث نخواهد شد که ما از حق مشروع خود برای حضور در این نشست و بیان مواضع مقتدرانه جمهوری اسلامی ایران و ملت بزرگ ایران عقب‌نشینی کنیم. وظیفه داریم با آمادگی کامل در این رویداد جهانی شرکت کرده و مواضع اصولی کشور را با صراحت تبیین کنیم. سخنگوی وزارت امور خارجه در پاسخ به سوالی درباره چرایی عدم استفاده از حضور مقامات عمان و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک برای تثبیت و نهایی‌سازی تفاهم اخیر پیرامون تنگه هرمز، اظهار کرد: آنچه قرار بود در نشست صلاله اتفاق بیفتد، فرصتی بود که متاسفانه دیگران مانع تحقق آن شدند و این فرصت را گرفتند؛ در حالی که جمهوری اسلامی ایران حسن نیت کامل خود را در این مسیر نشان داد و تفاهم میان ایران و عمان نهایی شده بود. استفاده از فرصت حضور کشورهای ذی‌ربط در نیویورک برای پیشبرد این هدف حتما یک امکان و گزینه به شمار می‌رود، اما تحقق آن مستلزم بررسی‌های لازم است تا مشخص شود آیا در طرف‌های مقابل نیز چنین آمادگی و اراده‌ای وجود دارد یا خیر.