آگاه: ترامپ ماموریت او را گسترش داد تا هماهنگی سیاست آمریکا در قبال آنکارا، بغداد و دمشق تسهیل شود. وی افزود: ارتباط مستقیم باراک با ترامپ و بازیگران منطقه، جایگاه او را فراتر از یک فرستاده معمولی قرار داده است. او تصمیم‌گیر نهایی نیست، اما در انتقال دستورکار واشنگتن، میانجی‌گری و استفاده از اهرم‌های امنیتی، تحریمی و اقتصادی نقش دارد.
کارشناس مسائل منطقه با اشاره به چرخش واشنگتن از حمایت نظامی بلندمدت از نیروهای محلی به تعامل با دولت مرکزی تصریح کرد: باراک از چهره‌های اصلی این تغییر رویکرد است. پس از توافق ژانویه ۲۰۲۶ دمشق و نیروهای دموکراتیک سوریه و اعلام انحلال ساختار نظامی این نیروها، او ادغام آنها در دولت مرکزی را گامی تاریخی خواند. سفارت در آنکارا نیز به او امکان می‌دهد ملاحظات امنیتی ترکیه درباره کردهای سوری را لحاظ کند.
ملکی اضافه کرد: واشنگتن دیگر حفظ ساختار مسلح خودمختار در شمال شرق سوریه را اولویت نمی‌داند و بر تمرکز امنیت، مرزها و منابع انرژی در دولت مرکزی تاکید دارد. با این حال، ادغام نظامی به معنای حل مسئله کردها نیست؛ تضمین حقوق زبانی و فرهنگی، مشارکت سیاسی و اختیارات محلی همچنان محل بحث است. حمایت باراک از آموزش زبان کردی و حضور مظلوم عبدی (کوبانی) و الهام احمد در ساختار سیاسی، باید به ضمانت اجرایی تبدیل شود. وی در پاسخ به این سوال که آیا نقش باراک به پرونده امنیتی محدود می‌شود؟ بیان کرد: اقتصاد نیز بخش مهمی از ماموریت اوست. دیدار او با احمد الشرع و اظهاراتش درباره دشواری جذب سرمایه نشان می‌دهد واشنگتن بازسازی اقتصادی را اهرم اثرگذاری می‌داند. ضعف نظام بانکی، محدودیت‌های تجاری و ناامنی، ورود شرکت‌های غربی را دشوار کرده است. رفع محدودیت‌ها و جذب سرمایه، هم نیاز سوریه است و هم اهرمی برای نزدیک کردن اقتصاد دمشق به سیاست‌های آمریکا. کارشناس مسائل منطقه با اشاره به سفر اخیر باراک به بغداد و دیدار با علی فالح الزیدی، نخست‌وزیر عراق نیز، گفت: باراک از گسترش روابط اقتصادی و تقویت حاکمیت در برابر وابستگی سخن گفت؛ اما واشنگتن خواهان کنترل سلاح به دست دولت، محدودسازی نقش گروه‌های نزدیک به تهران و جلوگیری از استفاده از خاک عراق علیه همسایگان است. گزارش‌ها از هشدار واشنگتن درباره احتمال تحریم عراق در صورت پیشرفت نکردن روند کنترل سلاح گروه‌های مسلح حکایت دارد؛ هرچند این هشدار را استیون فاگین، کاردار آمریکا، منتقل کرده است.ملکی با بیان اینکه پایان ماموریت ائتلاف بین‌المللی ضد داعش در عراق در ۳۰ سپتامبر، به معنای پایان نفوذ آمریکا نیست؛ بلکه ابزار نفوذ از حضور نظامی ائتلافی به همکاری امنیتی دوجانبه، اقتصاد و دیپلماسی منتقل می‌شود، اظهار کرد: میانجی‌گری او برای از سرگیری صادرات نفت اقلیم و نزدیک کردن بغداد و اربیل نیز در همین چارچوب است. وی با اشاره به طرح احیای خط لوله کرکوک ـ بانیاس میان عراق و سوریه، گفت: این طرح مسیر تازه‌ای برای صادرات نفت به مدیترانه می‌گشاید. با این حال، انتشار گزارشی تحقیقی درباره پیگیری حضور شرکت «تی‌آی کپیتال» در این طرح، به دلیل ارتباط تجاری پیشین باراک با مدیر شرکت، پرسش‌هایی درباره تعارض منافع برانگیخته است. در آن گزارش شواهدی از سود مستقیم باراک از پروژه ارائه نشد و وزارت خارجه آمریکا نیز اعلام کرد او در خط لوله منفعت مالی ندارد؛ با این حال، ضرورت شفافیت در پیوند منافع اقتصادی و ماموریت دیپلماتیک همچنان مطرح است. کارشناس مسائل منطقه اظهار کرد: باراک نماینده رویکردی است که می‌خواهد با ترکیب دیپلماسی، اقتصاد و امنیت و نظم مطلوب واشنگتن را در عراق و سوریه تثبیت کند. موفقیت او به پذیرش داخلی و توان بغداد و دمشق در مدیریت اختلافات بستگی دارد؛ آمریکا می‌تواند محاسبات را تغییر دهد، اما قادر به نادیده گرفتن پیچیدگی‌های داخلی این دو کشور نیست.