آگاه: اخبار منتشر شده از سوی برخی دولتمردان از یک‌سو و نیز افزایش ناگهانی قیمت اقلامی چون روغن خوراکی در کنار افزایش قیمت دلار و طلا موجب شد تا مردم نگران از افزایش چند باره قیمت‌ها به دنبال تامین مایحتاج خود در اندازه نقدینگی موجود و حتی برای چند روز آتی باشند. همین امر باعث شد حتی در مقابل برخی مغازه‌ها یا فروشگاه‌ها صف‌های طولانی نیز تشکیل شود. نگارنده که خود دیروز شاهد حضور مردم در مقابل یکی از مغازه‌های مرغ‌فروشی در یکی از اماکن معروف این صنف بود، شنونده گفت‌وگوی مردمی بود که با اشاره به پرداخت کالابرگ اما نگران از افزایش قیمت مرغ، گوشت، تخم‌مرغ، برنج و دیگر اقلام مصرفی مورد نیازشان بودند.
 حتی در فروشگاه ممتاز اتکا واقع در ابتدای خیابان پیروزی نیز تمام روغن موجود در ساعتی به فروش رفت و در ساعت ۱۴ دیگر روغنی در قفسه موجود نبود که البته ماموران فروش اعلام می‌کردند صبح روز چهارشنبه دوباره روغن مورد نیاز تامین خواهد شد. خلاصه اینکه دیروز برای مردم از بابت تامین مایحتاج‌شان روز نگران‌کننده‌ای بود، حتی شدیدتر از ایام جنگ ۱۲روزه. 
اما روی دیگر ماجرا اظهارات مسئولان کشوری همچون نمایندگان مجلس و رئیس قوه مقننه و نیز دولتمردان است. آنها اعلام می‌کنند که باید برای رفع نیازها و نگرانی‌های مردم اقدامات جدی و عاجل انجام داد. اما درست همینجاست که این سوال برای مردم به وجود می‌آید که دقیقا چه کسی باید برای این مشکلات و راه چاره آن به فکر باشد؟ آیا مجلس به عنوان رکن مهم اداره کشور در طول این سال‌ها نباید بابت قوانین اقتصادی، اجرای درست آنها و نیز حتی شناسایی راه فرارهای مفسدان و متخلفان اقتصادی در کنار قوه قضائیه، اقدامات لازم را انجام می‌داد؟ آیا نباید دولت با توجه به ظرفیت‌های موجود و توان اقتصادی باقیمانده برای مردم، تصمیم به اجرای قوانین اقتصادی یا مقابله با رانت‌های عجیب بگیرد؟ 
این شرایط اقتصادی که موجب شده حقوق دریافتی یک کارگر در ماه با توجه به قیمت فعلی دلار به حدود ۱۵۰ دلار در ماه و ۵ دلار به ازای هر روز برسد، بسیار اسفناک بوده و هرگز در شأن ملت ایران که همیشه همراه نظام بوده‌اند، نیست. در چنین شرایطی مسئولان تصمیم‌گیر و متولیان اداره کشور باید به این سوال پاسخ دهند که آیا برای اداره زندگی یک خانواده ۳نفره کارگری با احتساب هزینه اجاره مسکن، خورد و خوراک و پوشاک که ضروریات زندگی هستند چگونه باید برنامه‌ریزی کرد؟ این در حالی است که خانواده باید قید تمام تفریحات و فعالیت‌های فرهنگی خود را بزند. معاشرت با اقوام و سفر و پس‌انداز هم که پیشکش. پایان سخن آنکه مردم ایران در شرایط فعلی وضعیت اقتصادی بسیار دشواری را تجربه می‌کنند، آن هم در شرایطی که حتی برای اعتراض مسالمت‌آمیز خود و ابراز نگرانی‌ها بابت وضعیت زندگی خود، مسیر مطمئن و امنی را سراغ ندارند تا مهر همراهی با دشمن به پیشانی‌شان نخورد.