آگاه: این اعتراف، الگوی تکرارشونده آمریکا را نشان می‌دهد. در عراق، بهانه سلاح‌های شیمیایی پرده‌ای برای دسترسی به نفت بود. در افغانستان، مبارزه با تروریسم بهانه حضور نظامی دهه‌ها شد. در سوریه، حفاظت از مردم توجیهی برای تجزیه کشور و کنترل منابع بود. اکنون در ونزوئلا، همان فیلم قدیمی با بازیگران جدید تکرار می‌شود. ترامپ با ادعای «سلاح سری» در عملیات ربایش مادورو، بی‌پروایی در نقض حاکمیت ملل را آشکار کرد. اما آیا این سلاح سری چیزی جز دروغ‌های رسانه‌ای و فشارهای اقتصادی نبوده که مردم ونزوئلا را در فقر و بحران فرو برده‌اند؟ جنایات رژیم صهیونیستی در غزه و جنایات آمریکا در عراق، سوریه و افغانستان، شاهد بی‌تفاوتی این قدرت‌ها به حقوق بشر هستند. وقتی بمباران‌های اسرائیل کودکان غزه را به خاکستر تبدیل می‌کند و نیروهای آمریکایی هزاران غیرنظامی را می‌کشند، چگونه باید به شعارهای حقوق بشر آنها ایمان آورد؟ واقعیت این است که برای این امپراتوری‌ها، حقوق بشر و دموکراسی تنها ابزار توجیه سلطه‌طلبی است. وقتی منافع اقتصادی در معرض خطر باشد، تمام شعارها کنار زده می‌شوند. غارت نفت ونزوئلا نمونه‌ای عینی از این واقعیت تلخ است. ترامپ با اعتراف به سرقت نفت، به جهان گفته: «ما قوانین بین‌المللی را فقط هنگامی رعایت می‌کنیم که به منافع ما برسد.» این رفتار نه تنها ونزوئلا، بلکه تمام کشورهای مقاوم را هشدار می‌دهد که در برابر بهانه‌های ظاهری غرب هوشیار باشند.
زمان آن رسیده که جامعه جهانی، به‌ویژه کشورهای آسیب‌پذیر، بپندارند: قدرت‌های جهانی خیرخواه مردم نیستند؛ خیرخواه منافع خود هستند. غارت نفت ونزوئلا، کشتار در غزه، ویرانی در عراق، همگی بخشی از سیاست سیستماتیکی هستند که در آن کرامت انسانی و حاکمیت ملی، قربانی چرخ‌دنده‌های سلطه‌طلبی می‌شوند. اعتراف ترامپ نه تنها خبر، بلکه زنگ‌هشداری برای آزادگان جهان است: در برابر استعمار نوین، بیدار باشید! این اعتراف پرده از دوچهرگی امپراتوری‌ها برمی‌دارد و نشان می‌دهد که منابع ملت‌ها بدون پرسیدن حق، غارت می‌شود. سیاست خارجی آمریکا همواره بر اساس منافع اقتصادی شکل گرفته، نه ارزش‌های انسانی.
الگوی مداخله‌جویانه آمریکا از عراق تا ونزوئلا، نشان‌دهنده استراتژی ثابتی است: ایجاد بهانه، مداخله نظامی یا اقتصادی و کنترل منابع. ادعاهای حقوق بشر تنها پوششی برای این سیاست‌هاست. وقتی نفت در میان باشد، حقوق بشر کنار نهاده می‌شود. مردم ونزوئلا مانند مردم فلسطین، سوریه و عراق، قربانیان این سیاست سلطه‌طلبانه هستند. فشارهای اقتصادی و تحریم‌ها، سلاح‌های نوین آمریکا برای شکستن مقاومت ملت‌هاست. اما این فشارها نه تنها اقتصاد، بلکه کرامت انسانی را نیز هدف قرار می‌دهند. اعتراف ترامپ درس بزرگی برای جهان دارد: قدرت‌های استکباری هرگز خیرخواه نیستند. منافع ملی آنها با منافع مردم کشورهای تحت‌سلطه همخوانی ندارد. مقاومت در برابر این سیاست‌ها نیازمند آگاهی و اتحاد جهانی است. جامعه جهانی باید از این خواب بیدار شود. حقوق بشر و دموکراسی در لغت سلطه‌طلبان، تنها ابزاری برای توجیه غارت منابع است. وقتی غارت نفت در ونزوئلا با لبخند اعتراف صورت می‌گیرد، دیگر نمی‌توان به صادقانه بودن شعارهای غرب ایمان آورد. ترامپ با این اعتراف، نه تنها ونزوئلا، کل جهان را هشدار داده است. در برابر استعمار نوین، بیداری تنها راه نجات است. کرامت ملت‌ها در گرو مقاومت و هوشیاری است. غارت نفت، غارت کرامت است.