آگاه: برای بررسی چشمانداز منطقه غرب آسیا پس از انتخابات ایالات متحده و رژیم صهیونیستی باید انتخابات آمریکا و رژیم صهیونیستی را جداگانه تحلیل کرد و سپس تاثیر متقابل آنها را بر منطقه بررسی کرد.
انتخابات آمریکا
در انتخابات میاندورهای سوم نوامبر ۲۰۲۶، حزب دموکرات پیروزی گستردهای به دست آورد و کنترل مجلس نمایندگان و سنا را کسب کرد.
در این آمار دو سناتور مستقل نیز با دموکراتها ائتلاف میکنند. براساس این نتایج، حزب جمهوریخواه (دونالد ترامپ) کنترل هر دو مجلس کنگره را از دست داد. این نتیجه میتواند کار دولت ترامپ در تصویب قوانین و پیشبرد برنامههای سیاسیاش را دشوارتر کند.
این تحول سه پیامد مهم دربر خواهد داشت:
دولت دونالد ترامپ در سیاست داخلی با محدودیت بیشتری روبهرو خواهد شد.
ادامه جنگ با ایران و هزینههای نظامی آمریکا در خاورمیانه بیشتر در معرض نظارت کنگره قرار میگیرد.
حمایت نظامی و سیاسی آمریکا از رژیم صهیونیستی ممکن است با بحثهای جدیتری درباره حدود و شرایط آن مواجه شود.
اما یک نکته بسیار مهم- که نباید از آن غفلت کرده و از شکست ترامپ چندان نباید دلخوش بود- این است که ترامپ همچنان رئیسجمهور و فرمانده کل قوای آمریکا است. کنگره جدید نیز از ژانویه ۲۰۲۷ فعالیت خود را آغاز میکند. بنابراین نتیجه انتخابات به معنای توقف فوری سیاست نظامی آمریکا نخواهد بود.
انتخابات رژیم صهیونیستی
انتخابات پارلمانی رژیم صهیونیستی در ۲۷ اکتبر برگزار شد، اما نتیجه آن به تشکیل یک دولت با اکثریت روشن منجر نشد.
بر اساس گزارش سرویس پژوهشی کنگره آمریکا در ۳۰ اکتبر:
برای تشکیل دولت، ۶۱ کرسی لازم است. با این شرایط، نه نتانیاهو و نه مخالفان او بهتنهایی اکثریت کرسیهای کنست را در اختیار ندارند. احزاب فلسطینی، بهویژه حزب رعام به رهبری منصور عباس میتوانند در معادلات تشکیل دولت نقش تعیینکننده داشته باشند. نکته مهم این است که تا ۱۷ نوامبر (دوم آذر ۱۴۰۵)، مذاکرات تشکیل دولت همچنان ادامه خواهد داشت. گزارش رسانههای رژیم صهیونیستی، از اختلافات عمیق میان احزاب مخالف نتانیاهو بر سر مشارکت احزاب مذهبی، احزاب فلسطینی و شرایط تشکیل ائتلاف خبر میدهد. به طور خلاصه باید گفت پس از برگزاری انتخابات سنا و مجلس نمایندگان در ایالات متحده، آمریکا با یک دولت محدود شدهتر از نظر پارلمانی روبهرو است، در حالی که پس از برگزاری انتخابات کنست، رژیم صهیونیستی با عدم قطعیت درباره ترکیب دولت آینده مواجه است. این دو تحول میتوانند محاسبات امنیتی منطقه را تغییر دهند. در این شرایط با توجه به نتایج به دست آمده فوق، چهار تحول ساختاری قابل توجه است:
اول: تغییر در محدودیتهای سیاست خارجی آمریکا
نتایج انتخابات میاندورهای سنا و مجلس نمایندگان آمریکا، هزینه سیاسی ادامه جنگ را برای دولت ترامپ افزایش داده، قدرت نظارتی مخالفان در کنگره را بیشتر کرده است. با این حال، اختیار اجرایی رئیسجمهور همچنان پابرجا است. لذا ترامپ هرگونه اقدام در منطقه را با ریسک مقابله با او در کنگره باید دنبال کند. این مسئله به محدود شدن اقدامات او کمک خواهد کرد اما امکان انجام آن را منتفی نمیکند. یعنی ترامپ باید با یک ریسک جدی به سمت اقدام نظامی جدید علیه ایران قدم بردارد.
دوم: عدم قطعیت سیاسی در رژیم صهیونیستی
نتیجه انتخابات رژیم صهیونیستی نشان میدهد که حتی پیروزی نسبی یک جریان سیاسی نیز الزاما به معنای توانایی تشکیل دولت نیست. اختلافات داخلی ممکن است بر تصمیمگیری امنیتی و روابط با واشنگتن اثر بگذارد. در این شرایط، نزدیک شدن آیزنکوت به تشکیل کابینه میتواند انگیزه نتانیاهو برای اقدام نظامی در منطقه را پیش از آنکه کابینه را از دست بدهد، خواهد افزود. علاوه بر این، به قدرت رسیدن آیزنکوت میتواند کمی در اقدام نظامی علیه ایران تعلل ایجاد کند چرا که او نیاز به فرصت خواهد داشت تا با مدیریت وضعیت به این سمت حرکت کند. اما در شرایط عدم تشکیل کابینه، بیثباتی میتواند هرگونه اقدام نظامی را نامحتملتر کند.
سوم: اهمیت فزاینده اقتصاد در معادلات امنیتی
تنگه هرمز، صادرات نفت، هزینه بیمه کشتیها و هزینههای جنگ دیگر صرفا مسائل اقتصادی نیستند؛ این عوامل به ابزارهای مهم فشار سیاسی و امنیتی تبدیل شدهاند. این ابزار، قدرت ایالات متحده و رژیم صهیونیستی را کاهش خواهند داد. هرچه زمان بیشتر بگذرد، این اهرم بیشتر عمل خواهد کرد. لذا ممکن است این مسئله، ترامپ و نتانیاهو را مجاب کند تا در فرصت کوتاهی که پیش از مستقر شدن مخالفان خود دارند، زودتر به اقدام نظامی دست بزنند تا فشار اقتصادی، دست آنها را کوتاهتر از قبل نکند.
چهارم: ارتباط امنیت خلیج فارس با امنیت کل منطقه
تحولات ایران، فلسطین، یمن، عراق و لبنان را نمیتوان مستقل از یکدیگر بررسی کرد. هرگونه درگیری گسترده میتواند به سرعت بر امنیت انرژی، تجارت و سرمایهگذاری در کشورهای عربی تاثیر بگذارد. این مسئله به ویژه برای کشورهای حاشیه خلیج فارس که تولیدکنندگان اصلی نفت در منطقه بوده، اقتصاد اروپا و کل جهان را تحت تاثیر قرار دادهاند، میتواند حائز اهمیت باشد. به طور کلی باید گفت، پس از انتخابات آمریکا و رژیم صهیونیستی، دست جنگطلبان کوتاهتر از قبل شده، لذا امکان اقدام نظامی در منطقه غرب آسیا توسط آنها را نه منتفی بلکه برای آنها پرهزینهتر کرده است. مرور زمان نیز این مسئله را تشدید خواهد کرد. یعنی با گذشت زمان هزینههای آمریکا و رژیم صهیونیستی برای اقدام نظامی در منطقه به شدت بالا خواهد رفت. همین مسئله میتواند حکایت از این داشته باشد که افق درگیری نظامی در منطقه همانند گذشته کمرنگتر از گذشته است. اما این مسئله میتواند یک پیام ثانویه داشته باشد و آن اینکه، این دو جریان جنگطلب میتوانند با درک این محدودیت به سمت یک اقدام نظامی ضربتی و سنگین حرکت کنند.
نظر شما